Ο Ιούδας φιλάει υπέροχα

Μετά από αρκετό καιρό, η αιώνια μάχη γυρίζει τη σκηνή του μονοδιάλογου. Εν μέσω ταβανοθεραπείας και μουσικής απόλαυσης, στον διπλανό καναπέ (ξανα)εμφανίζεται ο Εγώ, απέναντι σε Μένα….

Από τη στιγμή που αποφάσισα να γράφω ΜΟΝΟ όταν έχω κάτι σημαντικό να πω, σταμάτησα να γράφω.

Τελικά, τι είναι σημαντικό και τι ασήμαντο? Ποια αλήθεια κρύβεται πίσω από το ψέμα, που μόνος έπλασα, για να ζω εκεί μέσα δήθεν ευτυχισμένος?

Έχω, επιτέλους, ισορροπήσει και νοιώθω τα βήματά μου σταθερά και σίγουρα. Ακροβατώ σε ένα λεπτό σχοινί, αλλά παρ’ όλα αυτά, είμαι πιο σταθερός από τότε που βάδιζα στη μεταλλική σου γέφυρα. ΘΥΜΑΣΑΙ?

Ανάμεσα σε δυο καρδιές, πότε να θέλω τη μια και πότε να λιώνω για την άλλη.

Τελικά, όπως ήταν λογικό, η μια πρόδωσε τις προσδοκίες μας. Στο έλεγα, ήξερα πως κάποια στιγμή θα γινόταν κι όταν με σιγουριά μου το υπενθύμιζες, σε αναιρούσα.

Το «αστείο», όμως, είναι ότι ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ πέσαμε έξω.

ΑΥΤΗ που δεν περίμενες μου την έκανε κι η άλλη που φοβόμουν έμεινε εκεί… παγερή, απόμακρη, αδιάφορη και όμως εκεί. (ακόμα).

Παράξενο πράγμα ο έρωτας.

Κι αν θες να ξέρεις είναι πιο απόλυτος στην κρίση του κι από σένα τον ίδιο. Εσύ επικρίνεις, αυτοσαρκάζεσαι και με ενημερώνεις για το ΤΙ στην αλήθεια συμβαίνει, έξω από τον κόσμο μου. Αυτός…. ΠΛΗΓΩΝΕΙ κιόλας. Με λέξεις που το μυαλό αρνήτε να καταλάβει. Με πράξεις που λυγίζουν και την πλέον πιο δυνατή σου Αντοχή.

Και τώρα…? Για μια φορά ακόμα, θα κάνω πως δεν βλέπω. Θα ζω τον Έρωτά της στα όνειρα και τη σκέψη μου κι εσύ… θα συνεχίσεις το ανιαρό έργο σου. Να μου θυμίζεις πόσο ματαιόδοξο είναι. Πόσο απελπιστικά ανέφικτο μπορεί να γίνει, έστω για μια στιγμή, να νοιώσω το χάδι της. Να περάσει από τα αυτιά μου μια της γλυκιά κουβέντα, που χρόνια λαχταρώ να διαπεράσει το Είναι μου.

Για μια φορά ακόμα θα λες: «Η ζωή είναι μπροστά, μην κοιτάς πίσω».

Τελικά, όλα είναι σημαντικά και τα πάντα γίνονται ασήμαντα, ανάλογα τη στιγμή.

Τελικά, το έργο έχει πάντα το ίδιο φινάλε. Μοναξιά και απόγνωση, μέχρι τη δικαίωση.

Τελικά, για πολλές ίσως φορές ακόμα, θα αγκαλιάζεις άλλη, θα προσπαθείς να την ερωτευτείς, θα παρακαλάς να σε πάρει μακρυά από το μαρτύριο που ζεις, αλλά.... θα έχεις μάτια ΜΟΝΟ για τα μάτια ΤΗΣ.

Τελικά, ΕΥΤΥΧΙΑ είναι αυτό που θες κι όχι αυτό που ΠΡΕΠΕΙ.

Τελικά, ξέρεις πως σε περιμένει βαρύς σταυρός, αλλά ξέρεις κι ότι αξίζει να θυσιαστείς, για μια φευγαλέα στιγμή ικανοποίησης των ΘΕΛΩ σου.

Και τελικά…

Ο ΙΟΥΔΑΣ ΦΙΛΑΕΙ ΥΠΕΡΟΧΑ.

Μια ευχή για το "νέο " έτος

Ένας χρόνος φεύγει...
Ένας χρόνος ΔΙΔΥΜΟΣ με τον προηγούμενο, που -όπως ολα τα δίδυμα- μικρές διαφορές είχε, έτσι απλά για να λέγεται "άλλος χρόνος". Οι ευχές μου, προσωπικές και μη, στο πηγάδι έπεσαν μαζί με άλλα απόβλητα και μόλυναν το ήδη βεβαρυμένο περιβάλλον της ψυχικής μου ευαισθησίας.
Για φέτος, όμως, έχω κάτι ξεχωριστό. Φέτος θα ήθελα να μην πάθω αυτή τη γαμημένη αμνησία που λες και είναι στον γενετικό μου κώδικα, ως Έλλην, θέλω να
ΘΥΜΑΜΑΙ!!!

Καλά μωρέ...

Τελευταία αρχίζω να (ξανα)ισορροπώ. Έχω ξεκαθαρίσει τις προτεραιότητες που έπρεπε να έχω εδώ και καιρό. Αυτό που το έκανε δύσκολο, ήταν μάλλον το γεγονός ότι ΟΛΑ ήταν «πρώτης γραμμής».

Νοιώθω καλά, αν και… όπως θα έλεγε και μια ψυχή «Αυτό το έχεις απωλέσει από γέννας». Αλήθεια, τι σημαίνει «Είμαι καλά»? Πολλές φορές, έχω τη βεβαιότητα πως αποτελεί μια βολική έκφραση, για να αποφύγουμε τις ερωτήσεις. Για να μην αναγκαστούμε να δώσουμε εξηγήσεις για το τι είναι αυτό που μας χαλάει τη διάθεση.

Τέλος, είναι μια ΚΑΛΗ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΑ στον εαυτό μας. Να τον ξεγελάσουμε, να τον παραπλανήσουμε και να τον οδηγήσουμε σε μια «πραγματικότητα» που δεν έχει αναστολές, φόβους, προβλήματα ή ακόμα και ΕΛΛΕΙΨΕΙΣ.

Τι ψέμα αλήθεια…

Ακόμα κι όταν –κατά γενική ομολογία- είμαστε «ΚΑΛΑ», είναι ένα τεράστιο, γελοίο ψέμα. Στην αλήθεια, ΠΑΝΤΑ κάτι μας λείπει, και είναι αυτό που τελικά, μας χαλάει τη διάθεση. Μικρό ή μεγάλο δεν έχει σημασία. Αυτό που μετράει, είναι ότι για τον καθένα ξεχωριστά αυτό το «κάτι» στη δεδομένη στιγμή, είναι ΠΡΩΤΗΣ προτεραιότητας.

Τι έπαθα τώρα και γράφω γενικότητες…. Ε, νομίζω πως μάλλον….

ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΑ!!!

Υ.Γ.

Dreaming...

Σε είδα (πάλι) στον ύπνο μου. Είναι από εκείνες τις φορές που δεν θες ΤΙΠΟΤΑ να σου χαλάσει τη στιγμή. Που θες να κρατήσει για ΠΑΝΤΑ... δύσκολη λέξη.
Και μετά οι ενοχές. Χρόνια "σκαλωμένος" με τον ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΟ ΚΑΡΠΟ. Το λάθος γιατί εξαρχής ανήκες αλλού. Το σωστό γιατί αυτό ορίζει η καρδιά μου. Νοιώθω καλύτερα όμως.
ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, έκανα το βήμα που καιρό τώρα ήθελα, αλλά δεν είχα το θάρρος να ομολογήσω. Το γιατί αφορά κάποια πράγματα που θα ασχοληθώ άλλη φορά.
Τώρα νοιώθω ξαλαφρωμένος. Σου είπα τι αισθάνομαι, έβγαλα από μέσα μου το βάρος που με έκανε να λυγίζω.
ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ...?
Δεν ξέρω. Δεν θέλω ακόμα να μάθω και δεν έχει ιδιαίτερη σημασία αυτή τη στιγμή. Και ξέρεις... το περίεργο είναι ότι ο εαυτός μου (ο διαρκής κριτής μου και δικαστής), δεν αντέδρασε. Αστείο, ε? Ούτε λέξη ακόμα... Ούτε καν ζήτησε το λόγο.
Η αλήθεια είναι ότι φοβάμαι. Φοβάμαι και σένα κι αυτόν. Εσένα γιατί, απλά, δεν αντέχω να σε χάσω. Αυτόν, γιατί όταν αργεί να αντιδράσει, ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ με τέτοιο μένος που δύσκολα αντέχω τα "χτυπήματα", τις λέξεις που ξεστομίζει, αλλά και την ασταμάτητη επικριτική ματιά του...
Τελικά, δεν νομίζω πια πως είμαι ερωτευμένος μαζί σου. Έχω την αίσθηση ότι Σ' ΑΓΑΠΩ βαθειά!!!
ΚΑΛΗ ΣΟΥ ΜΕΡΑ!!! (όπου και νά 'σαι)

Μια από τα ίδια...

Καθισμένος στην μπάρα...
Λέω να πιω ένα ποτάκι, έτσι να ηρεμήσω λίγο, μετά τη δουλειά. Παλιά και κακή (?) συνήθεια. Κρατώ το ποτήρι και κοιτάζω τον πάγο που λιώνει. Κάθε γουλιά, κάθε επαφή με τα χείλη μου και μια δόση λύτρωσης. Από τις σκέψεις, από εμένα, από τους γύρω μου.
Οι γύρω μου... χα. Δίπλα μου κάποιοι "γνωστοί" θαμώνες κι αυτοί, που αρκετά βράδια ανταλλάσουμε κοινωνικοπολιτικές και φιλοσοφικές απόψεις. Σήμερα, όμως... Σήμερα δεν θέλω να μιλήσω. Με κουράζει να στρέφω το βλέμα μακρυά από αυτό που θέλω, κάνοντας ότι δεν υπάρχει. ΥΠΑΡΧΕΙ, είναι εκεί ΚΑΘΕ ΣΤΙΓΜΗ. Όμως, το έχω αναφέρει τόσες φορές. Φοβάμαι πως γίνομαι γραφικός, επαναλαμβανόμενος, κουραστικός. Έτσι, καταλήγω να μιλάω μόνο σε σένα. Κι εσύ, σαν να περιμένεις αυτή τη στιγμή για να βγάλεις τη χολή σου. Κρίσεις, επικρίσεις και σχόλια που πονάνε. Αλλά έτσι ήσουν πάντα. Όταν δεν είχα έναν άνθρωπο να αποκριθώ, να κλάψω ή ακόμα ακόμα και να φωνάξω, στρεφόμουν ΣΕ ΣΕΝΑ. Ξέρω πως κάθε φορά κάτι θα βρεις για να με αποτελειώσεις. Και αυτό που με εκνευρίζει περισσότερο, είναι ότι σχεδόν ΠΑΝΤΑ, έχεις δίκιο.
Κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια.
Μπορείς άραγε, να θυμηθείς μια φορά, ΜΙΑ ΦΟΡΑ μόνο, που να με ενθάρρνες? Μια φορά που να είπες "θα περάσει, θα δεις", "Όχι ρε Πάνο, δεν είναι έτσι", ή έστω ένα σκέτο "Έχεις δίκιο, ρε, άλλα τι να κάνουμε...".
ΠΟΤΕ!!!
Κι εγώ σαν πρωτόβγαλτο παιδάκι, κάνω συνεχώς το ίδιο λάθος. ΜΟΝΙΜΩΣ, όταν πια έχει εξαντληθεί κάθε πιθανότητα να "ανοιχτώ" σε κάποιον, στρέφομαι σε σένα, γνωρίζωντας εκ των προτέρων, ότι είναι ΜΕΓΑ ΛΑΘΟΣ.
Άντε χτύπα... δώσε μου την χαριστική βολή. Είσαι ο ΕΑΥΤΟΣ μου... κι όσο και να θες να το κρύψεις, πονάς περισσότερο από μένα...

Επιστροφή (?)

Είναι, τελικά ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ή μήπως ΑΠΟΣΤΡΟΦΗ...?
Επιστροφή στο συνήθη τρόπο "ζωής". Εκεί που όλα (σχεδόν) ήταν παγερά αδιάφορα, κενά? Σε μια ζωή που μοναδικό λόγο ύπαρξης είχε να δίνει το "παρόν" στην καθημερινότητα...?
Αποστροφή στην ανυπαρξία και την έλλειψη ενδιαφέροντος για ό,τι μπορούσε να σε κρατά σε εγρήγορση, σε δημιουργικότητα? Στο άδειο δοχείο που κλείστηκες, πιστεύοντας πως εκεί δεν σε βλέπει κανείς να υποφέρεις ή ελπίζοντας πως -ως δια μαγείας- κάποιο χέρι θα έρθει να σε πάρει από την αναμονή του τέλους...?

Οι τίτλοι τέλους, όμως δεν πέφτουν, αν πρώτα δεν παιχτεί η τελευταία σου παράσταση. Έστω κι αν είναι πεζή. Έστω κι αν το κοινό σου δεν χειροκροτήσει... ΕΣΥ πρέπει να δώσεις την παράστασή σου. Μετά... μπορείς να απολαύσεις την αυλαία να πέφτει. Να κρύβει το σκηνικό που έφτιαξες κι οι κομπάρσοι σου να σε παρουσιάζουν ως τον "ΜΕΓΑ" δημιουργό ενός έργου με πρωταγωνιστή τις αδυναμίες, τα πάθη και τα "θέλω" σου...
Κι ας μη χειροκροτήσει ΚΑΝΕΙΣ. Ας μην μπήκε κανείς στον κόπο να σε "ακούσει". Εσύ είπες αυτό που ήθελες να πεις, κι ας μην είπε σε ΚΑΝΕΝΑΝ άλλο κάτι αξιοσημείωτο...

Αποφάσισα λοιπόν να ΕΠΙΣΤΡΕΨΩ. Να μοιραστώ όσα το μυαλό μου γεννά. Ό,τι μέσα μου πεθαίνει κι ό,τι γύρω μου με αφυπνά.

ΘΑ ΖΗΣΩ έστω και μέσα στις αυτοκαταστροφικές μου συνήθειες. Ψάχνοντας ΑΥΤΟ που θα δώσει (ξανά) ζωή στα όνειρά μου. Ανάσα στο μάταιο αγώνα μου για μια ΚΑΛΥΤΕΡΗ μέρα που ξημερώνει.

Καλύτερα να πεθάνω ελπίζοντας, παρά να ζω αργοπεθαίνοντας...

Απουσιαζω

Έχω καιρό να γράψω...
Έλλειψη νέων? Απουσία στιγμών? Και τα δύο, μήπως? Δεν ξέρω, ξέρω όμως ότι κάποιες φορές νιώθω έντονα την ανάγκη να αποδράσω.
Να ξεφύγω ακόμα κι από τη φθογγοποίηση των σκέψεων μου. Κι είναι, τελικά, τόσα πολλά αυτά που έχω να γράψω.
Πράγματα τα οποία πίστευα πως είχα χάσει, μα τα συναντώ μπροστά μου. Άλλα που νόμιζα πως είχα αποβάλλει, μα εμφανίζονται μέσα μου.

Πράγματα.... σκέψεις.... και μια απορία.

Τι πραγματικά ΘΕΛΩ? Για ποιο λόγο, αλήθεια, ΑΠΟΥΣΙΑΖΩ...?

Η ελπιδα πεθαινει ΠΑΝΤΑ τελευταια...

My life is brilliant.
My love is pure.
I saw an angel
Of that I'm sure.
She smiled at me on the subway.
She was with another man.
But I won't lose no sleep on that night
'Cause I've got a plan.

You're beautiful, You're beautiful,
You're beautiful, it's true.
I saw your face in a crowded place,
And I don't know what to do
'Cause I'll never be with you.

Yes, she caught my eye
As I walked on by.
She could see from my face that I was fuck#ng high,
And I don't think that I'll see her again,
But we shared a moment that will last 'til the end.

You're beautiful, You're beautiful,
You're beautiful, it's true,
I saw your face in a crowded place,
And I don't know what to do
'Cause I'll never be with you.

Dalalalala Dalalalala Dalalalala Dalalalala Daha...

You're beautiful, You're beautiful,
You're beautiful, it's true.
There must be an angel
With a smile on her face
When she thought up that I should be with you,

But it's time to face the truth.
I will never be with you.


Αγγίζει το θαύμα ο τρόπος που μπορεί μια χάλια ημέρα να γίνει όμορφη.
Μοιάζει μαγεία ο τρόπος που ένα βλέμμα μπορεί να δώσει τόσο χαμόγελο.
Είναι αξιοθαύστο πόση γλύκα μπορεί να προσφέρει ένα φίλι.
Μόνο στα παραμύθια το φιλί σε κάνει πρίγκηπα. Στην φρικτή πραγματικότητα, με κάνει βασιλιά!
Φίλα με αστροφέγγιτη... δεν πρόκειτε να γίνω βάτραχος....!

Home alone 36

Πέρασε κι αυτό. Χθες «γιόρτασα» τα 36^α μου γενέθλια.

Απέφυγα να το κοινοποιήσω, γιατί ο φετινός απολογισμός δεν ήταν ΚΑΘΟΛΟΥ ενθαρρυντικός.

Τελικά, δεν το έσωσα. Πάρτι έκπληξη….

Πραγματικά ΕΚΠΛΗΞΗ. Όταν επιθυμείς να μείνεις μόνος και να ξεχάσεις, να πρέπει να δείχνεις ευδιάθετος, σαν να είναι όλα στην εντέλεια. Σαν να κυλούν όλα ρολόι.

Πέντε φίλοι και εγώ…

Είχε και τούρτα το θεατρικό. Με ένα ερωτηματικό που φλεγόταν… Και ήταν γλυκιά μαχαιριά όταν ήρθε η στιγμή να το σβήσω. ΑΛΗΘΙΝΟ ερωτηματικό. Όχι για τα χρόνια που συμπλήρωνα, αλλά για το τι κρύβουν. Κοιτούσα το ερωτηματικό και αποσβολωμένος αναρωτιόμουν κι εγώ…

Παρακινούσαν να κάνω μια ευχή. Μα τι ευχή να κάνω? Αφού το μόνο που επιθυμούσα καιρό τώρα, απουσίαζε από τη «μεγάλη στιγμή»…

Τελικά, δεν έκανα ευχή. Άλλωστε ποιος θα την ακούσει…

Ότι ακολούθησε αποτελεί, απλά… τελετουργικό τέτοιων στιγμών.

Γύρισα σπίτι και οι σκέψεις με αιχμαλώτισαν. Όλα ήταν τόσο κρύα μέσα σ’ αυτό. Κι η απουσία… αυτή η απουσία με σκοτώνει.

Άκουσα μια γνώριμη φωνή να λέει «πέσε για ύπνο». Συγνώμη… τόσο καιρό τι κάνω δηλαδή…?

«Πέσε για ύπνο».

Όχι όπως παίρνεις το μωρό αγκαλιά και το οδηγείς σε έναν κύκλο ονείρων. Αλλά σαν τον μεγάλο άνθρωπο που του επιβάλλεις να κοιμηθεί, ενώ αυτός θέλει να ΖΗΣΕΙ…

Ξαναβγήκα. Καβάλησα τους δυο τροχούς και περιπλανήθηκα στην πόλη.

Χείμαρρος σκέψεων και τόση αποξένωση. Παντού τα ίδια όνειρα, οι ίδιες προσδοκίες. Να φανεί η φιγούρα σου… Και παντού η ίδια απογοήτευση.

ΠΟΥΘΕΝΑ ΕΣΥ…

Με βρήκε το ξημέρωμα να τριγυρνώ χωρίς προορισμό. Χωρίς, πλέον, κουράγιο να σκεφτώ. ΕΝΑ πράγμα μόνο επιθυμούσα. ΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΣΟΥ.

Έπεσα στο κρεβάτι, έκλεισα τα μάτια και χάθηκα στο απέραντο σκοτάδι της μοναξιάς μου. Στην ψύχρα και την υγρασία που σκορπά η ΑΠΟΥΣΙΑ σου…

Δώρο γεννεθλίων (μου)

Περίμενα, προσμονούσα θά 'λεγα... ένα πακέτο από χαρτόνι, δίχως περιτύλιγμα. Κάμια γιρλάντα ή φαντεζί συσκευασία. Το περιεχόμενο όμως, θα ήταν χρυσάφι (άκου τώρα).
Τελικά πήρα ένα χρυσό κουτί (φω μπιζού) και μέσα... το ΚΕΝΟ!

(να το γεμίσω εγώ χρυσάφι? Μπορώ... μου επιτρέπετε?)




.........Πέλαγο να ζήσω δε θα βρω
σε ψυχή ψαριού κορμί γατίσιο
κάθε βράδυ βγαίνω να πνιγώ
πότε άστρα πότε άκρη της αβύσσου
κάτι κυνηγώ σαν τον ναυαγό
τα χρόνια μου σεντόνια μου τσιγάρα να τα σβήσω

Αυτή η νύχτα μένει
αιώνες παγωμένη
που 2 ψυχές δεν βρήκαν καταφύγιο
κι ήρθαν στον κόσμο ξένοι και καταδικασμένοι
να ζήσουν έναν έρωτα επίγειο.......

Αυτάααα....!!!