Μνήμη

Για σένα που έφυγες μια μέρα σαν κι αυτή. Ένα τραγούδι "γραμμένο", λες, για Σένα για Εμάς. Σημάδεψε την πρώτη μας φορά, τις καλύτερες στιγμές μας και τη διαδρομή που διάλεξες να χαράξεις...
Κι από τότε αιωρούμαι ανάμεσα στη ΖΩΗ που μου άφησες και τον ΘΑΝΑΤΟ που σε πήρε.
ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΜΙΚΡΗ ΜΟΥ ΕΙΡΗΝΗ....

ARIEL - Rainbow
I search for her in the dead of night
A silhouette lit by candle light
In a whispered word she is gone
Familiar stranger without a name
In a darkened room they all look the same...
Like the sands of time she slips away so far away
In the mirror you can see her face
An angel dressed in the blackest lace
A sip of wine and the game can begin
Just an image lost in fantasy
Then you touch her and you can't break free
Till you see your fate written there in her eyes
Oh Ariel,
Lost in a distant dream, take me home
Ariel

Γιε μου πού πας....

Αυτή τη φορά δεν θα κρύψω κίτρινες λέξεις... είναι τόσο ξεκάθαρα τα πράγματα, που το θεωρώ πλεονασμό.

Έχω ακούσει χιλιάδες θεωρίες για το τι ακριβώς είναι μοναξιά. Έχω διαβάσει άπειρες σελίδες με προσπάθειες για την έννοια.
Αυτό που ανακάλυψα εγώ, όμως... είναι η αλήθεια για μένα. Και την έμαθα όταν η ίδια η Μοναξιά με επισκέφθηκε για μια νύχτα και έμεινε αχώριστα δίπλα μου.
ΚΟΙΤΑ ΜΕ, στέκω γυμνός μπρος σου, αφού δεν έχω και δεν θέλω να κρύψω κάτι...
ΑΚΟΥ ΜΕ, μόνο ότι αισθάνομαι λέω και όχι ότι θέλεις να ακούσεις...
ΝΟΙΩΣΕ ΜΕ, τα πράγματα δεν τα κάνω εγώ τραγικά, η απουσία σου τα κάνει...
ΜΙΛΑ ΜΟΥ, τα λόγια σου ίσως διώξουν τη μοναξιά που φωλιάζει στη σκέψη μου...
Κι αν όλα είναι τόσο δύσκολα, μπορούν -τουλάχιστον- να γίνουν λιγότερο επώδυνα.

..... μάνα θα πάω στα καράβια

Σκωτσέζικο ντους?

Από τη στιγμή που τα χείλη της ήρθαν σε επαφή με τα δικά μου, ξεκίνησε μια αδυσώπητη μάχη. Όχι η γνωστή… μια άλλη μάχη, (ΑΛΗΘΕΙΑ... "αυτός" πού είναι? Ούε μια ερώτηση ακόμα, ούτε μια επίκριση. Συμφωνεί ή περιμένει να φάω τα μούτρα μου, για να επιστρέψει ΘΡΙΑΜΒΕΥΤΗΣ?) που είχα, πραγματικά, χρόνια να αντιμετωπίσω.
Χρόνια τώρα, φανταζόμουν αυτή τη στιγμή. Στοίχειωνε τα όνειρά μου και περιπλανιόταν στο μυαλό μου. Και τώρα…? Τώρα ζω με χιλιάδες (μην πω εκατομμύρια) ερωτηματικά να χτυπούν με όλο τους το πάθος το μυαλό και την καρδιά μου.
Δεν είναι προσδοκίες, δεν είναι καν σχέδια. Αυτά έχουν ξεκαθαρίσει μέσα μου. Απλά… δεν υπάρχουν. Οι συνθήκες ήταν γνωστές και απαγορευτικές εξ αρχής. Είναι κάτι άλλο, απροσδιόριστα βασανιστικό και φαρμακερά γλυκό.
Ερωτηματικά που δεν τολμώ να αντιμετωπίσω. Δεν έχω το κουράγιο να ξεδιαλύνω.
Τη μια… θερμή και υποσχετική τόσο, που η χαρά μου ξεχειλίζει πνίγοντάς με σε μια θάλασσα ευτυχίας. Και ξαφνικά… ψυχρή, απόμακρη και τόσο φαινομενικά αδιάφορη, που νοιώθω την καρδιά μου να ματώνει, πλημμυρίζοντάς με ωκεανοί κακοκεφιάς.
Νομίζω, πως παρ’ όλο που εγώ το έχω ξεκαθαρίσει μέσα μου, ξέρω που είναι τα όρια και που οφείλω να διακόπτω τις τρυφερές μου σκέψεις, εκείνη…
Εκείνη μοιάζει να φοβάται. Αντιδρά σαν έτσι και πει μια λέξη παραπάνω, αν εξωτερικεύσει κάτι πιο ερωτικό, θα δεσμευτεί με όρκους αιώνιας λατρείας.
Λες και αν ακούσω το ένα, έστω, εκατοστό από όσα έχω ανάγκη να ακούσω, θα το «δέσω» ως αλλαγή πλεύσης.
Ή μήπως…. πραγματικά είναι τόσο αδιάφορη?
Και τότε, τι ζητάει από μένα? Γιατί, να προβαίνει σε μια κατάσταση, που ομολογεί δεσμό? (με έναν δικό του τρόπο, βέβαια).
Το σίγουρο είναι πως είναι ΠΑΝΕΜΟΡΦΟ. Το βέβαιο, είναι πως θα κρατήσει, όσο και οι δυο περνάμε καλά. Το σαφές, είναι ότι ΤΙΠΟΤΑ παραπάνω δεν πρόκειται να συμβεί. Ξέρει, άραγε, ότι τα ΠΙΣΤΕΥΩ κιόλας? Γνωρίζει, πως όσο καλά κι αν περνώ μαζί της, αναζητώ κάτι πιο βαθύ, πιο Δικό μου, πιο απαλλαγμένο από ενοχές?
Αυτό που με ΣΙΓΟΥΡΙΑ γνωρίζω, είναι πως περνάω τις καλύτερες στιγμές των τελευταίων ετών, ακόμα και μέσα από όλα όσα με βασανίζουν.
Πως λέγεται να δεις…? Κάπου στη Σκωτία, νομίζω, το χρησιμοποιούσαν ως βασανιστήριο… αλλά είναι
ΓΛΥΚΟ σαν ΕΚΕΙΝΗ!!!

Ο Ιούδας φιλάει υπέροχα

Μετά από αρκετό καιρό, η αιώνια μάχη γυρίζει τη σκηνή του μονοδιάλογου. Εν μέσω ταβανοθεραπείας και μουσικής απόλαυσης, στον διπλανό καναπέ (ξανα)εμφανίζεται ο Εγώ, απέναντι σε Μένα….

Από τη στιγμή που αποφάσισα να γράφω ΜΟΝΟ όταν έχω κάτι σημαντικό να πω, σταμάτησα να γράφω.

Τελικά, τι είναι σημαντικό και τι ασήμαντο? Ποια αλήθεια κρύβεται πίσω από το ψέμα, που μόνος έπλασα, για να ζω εκεί μέσα δήθεν ευτυχισμένος?

Έχω, επιτέλους, ισορροπήσει και νοιώθω τα βήματά μου σταθερά και σίγουρα. Ακροβατώ σε ένα λεπτό σχοινί, αλλά παρ’ όλα αυτά, είμαι πιο σταθερός από τότε που βάδιζα στη μεταλλική σου γέφυρα. ΘΥΜΑΣΑΙ?

Ανάμεσα σε δυο καρδιές, πότε να θέλω τη μια και πότε να λιώνω για την άλλη.

Τελικά, όπως ήταν λογικό, η μια πρόδωσε τις προσδοκίες μας. Στο έλεγα, ήξερα πως κάποια στιγμή θα γινόταν κι όταν με σιγουριά μου το υπενθύμιζες, σε αναιρούσα.

Το «αστείο», όμως, είναι ότι ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ πέσαμε έξω.

ΑΥΤΗ που δεν περίμενες μου την έκανε κι η άλλη που φοβόμουν έμεινε εκεί… παγερή, απόμακρη, αδιάφορη και όμως εκεί. (ακόμα).

Παράξενο πράγμα ο έρωτας.

Κι αν θες να ξέρεις είναι πιο απόλυτος στην κρίση του κι από σένα τον ίδιο. Εσύ επικρίνεις, αυτοσαρκάζεσαι και με ενημερώνεις για το ΤΙ στην αλήθεια συμβαίνει, έξω από τον κόσμο μου. Αυτός…. ΠΛΗΓΩΝΕΙ κιόλας. Με λέξεις που το μυαλό αρνήτε να καταλάβει. Με πράξεις που λυγίζουν και την πλέον πιο δυνατή σου Αντοχή.

Και τώρα…? Για μια φορά ακόμα, θα κάνω πως δεν βλέπω. Θα ζω τον Έρωτά της στα όνειρα και τη σκέψη μου κι εσύ… θα συνεχίσεις το ανιαρό έργο σου. Να μου θυμίζεις πόσο ματαιόδοξο είναι. Πόσο απελπιστικά ανέφικτο μπορεί να γίνει, έστω για μια στιγμή, να νοιώσω το χάδι της. Να περάσει από τα αυτιά μου μια της γλυκιά κουβέντα, που χρόνια λαχταρώ να διαπεράσει το Είναι μου.

Για μια φορά ακόμα θα λες: «Η ζωή είναι μπροστά, μην κοιτάς πίσω».

Τελικά, όλα είναι σημαντικά και τα πάντα γίνονται ασήμαντα, ανάλογα τη στιγμή.

Τελικά, το έργο έχει πάντα το ίδιο φινάλε. Μοναξιά και απόγνωση, μέχρι τη δικαίωση.

Τελικά, για πολλές ίσως φορές ακόμα, θα αγκαλιάζεις άλλη, θα προσπαθείς να την ερωτευτείς, θα παρακαλάς να σε πάρει μακρυά από το μαρτύριο που ζεις, αλλά.... θα έχεις μάτια ΜΟΝΟ για τα μάτια ΤΗΣ.

Τελικά, ΕΥΤΥΧΙΑ είναι αυτό που θες κι όχι αυτό που ΠΡΕΠΕΙ.

Τελικά, ξέρεις πως σε περιμένει βαρύς σταυρός, αλλά ξέρεις κι ότι αξίζει να θυσιαστείς, για μια φευγαλέα στιγμή ικανοποίησης των ΘΕΛΩ σου.

Και τελικά…

Ο ΙΟΥΔΑΣ ΦΙΛΑΕΙ ΥΠΕΡΟΧΑ.

Μια ευχή για το "νέο " έτος

Ένας χρόνος φεύγει...
Ένας χρόνος ΔΙΔΥΜΟΣ με τον προηγούμενο, που -όπως ολα τα δίδυμα- μικρές διαφορές είχε, έτσι απλά για να λέγεται "άλλος χρόνος". Οι ευχές μου, προσωπικές και μη, στο πηγάδι έπεσαν μαζί με άλλα απόβλητα και μόλυναν το ήδη βεβαρυμένο περιβάλλον της ψυχικής μου ευαισθησίας.
Για φέτος, όμως, έχω κάτι ξεχωριστό. Φέτος θα ήθελα να μην πάθω αυτή τη γαμημένη αμνησία που λες και είναι στον γενετικό μου κώδικα, ως Έλλην, θέλω να
ΘΥΜΑΜΑΙ!!!

Καλά μωρέ...

Τελευταία αρχίζω να (ξανα)ισορροπώ. Έχω ξεκαθαρίσει τις προτεραιότητες που έπρεπε να έχω εδώ και καιρό. Αυτό που το έκανε δύσκολο, ήταν μάλλον το γεγονός ότι ΟΛΑ ήταν «πρώτης γραμμής».

Νοιώθω καλά, αν και… όπως θα έλεγε και μια ψυχή «Αυτό το έχεις απωλέσει από γέννας». Αλήθεια, τι σημαίνει «Είμαι καλά»? Πολλές φορές, έχω τη βεβαιότητα πως αποτελεί μια βολική έκφραση, για να αποφύγουμε τις ερωτήσεις. Για να μην αναγκαστούμε να δώσουμε εξηγήσεις για το τι είναι αυτό που μας χαλάει τη διάθεση.

Τέλος, είναι μια ΚΑΛΗ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΑ στον εαυτό μας. Να τον ξεγελάσουμε, να τον παραπλανήσουμε και να τον οδηγήσουμε σε μια «πραγματικότητα» που δεν έχει αναστολές, φόβους, προβλήματα ή ακόμα και ΕΛΛΕΙΨΕΙΣ.

Τι ψέμα αλήθεια…

Ακόμα κι όταν –κατά γενική ομολογία- είμαστε «ΚΑΛΑ», είναι ένα τεράστιο, γελοίο ψέμα. Στην αλήθεια, ΠΑΝΤΑ κάτι μας λείπει, και είναι αυτό που τελικά, μας χαλάει τη διάθεση. Μικρό ή μεγάλο δεν έχει σημασία. Αυτό που μετράει, είναι ότι για τον καθένα ξεχωριστά αυτό το «κάτι» στη δεδομένη στιγμή, είναι ΠΡΩΤΗΣ προτεραιότητας.

Τι έπαθα τώρα και γράφω γενικότητες…. Ε, νομίζω πως μάλλον….

ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΑ!!!

Υ.Γ.

Dreaming...

Σε είδα (πάλι) στον ύπνο μου. Είναι από εκείνες τις φορές που δεν θες ΤΙΠΟΤΑ να σου χαλάσει τη στιγμή. Που θες να κρατήσει για ΠΑΝΤΑ... δύσκολη λέξη.
Και μετά οι ενοχές. Χρόνια "σκαλωμένος" με τον ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΟ ΚΑΡΠΟ. Το λάθος γιατί εξαρχής ανήκες αλλού. Το σωστό γιατί αυτό ορίζει η καρδιά μου. Νοιώθω καλύτερα όμως.
ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, έκανα το βήμα που καιρό τώρα ήθελα, αλλά δεν είχα το θάρρος να ομολογήσω. Το γιατί αφορά κάποια πράγματα που θα ασχοληθώ άλλη φορά.
Τώρα νοιώθω ξαλαφρωμένος. Σου είπα τι αισθάνομαι, έβγαλα από μέσα μου το βάρος που με έκανε να λυγίζω.
ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ...?
Δεν ξέρω. Δεν θέλω ακόμα να μάθω και δεν έχει ιδιαίτερη σημασία αυτή τη στιγμή. Και ξέρεις... το περίεργο είναι ότι ο εαυτός μου (ο διαρκής κριτής μου και δικαστής), δεν αντέδρασε. Αστείο, ε? Ούτε λέξη ακόμα... Ούτε καν ζήτησε το λόγο.
Η αλήθεια είναι ότι φοβάμαι. Φοβάμαι και σένα κι αυτόν. Εσένα γιατί, απλά, δεν αντέχω να σε χάσω. Αυτόν, γιατί όταν αργεί να αντιδράσει, ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ με τέτοιο μένος που δύσκολα αντέχω τα "χτυπήματα", τις λέξεις που ξεστομίζει, αλλά και την ασταμάτητη επικριτική ματιά του...
Τελικά, δεν νομίζω πια πως είμαι ερωτευμένος μαζί σου. Έχω την αίσθηση ότι Σ' ΑΓΑΠΩ βαθειά!!!
ΚΑΛΗ ΣΟΥ ΜΕΡΑ!!! (όπου και νά 'σαι)

Μια από τα ίδια...

Καθισμένος στην μπάρα...
Λέω να πιω ένα ποτάκι, έτσι να ηρεμήσω λίγο, μετά τη δουλειά. Παλιά και κακή (?) συνήθεια. Κρατώ το ποτήρι και κοιτάζω τον πάγο που λιώνει. Κάθε γουλιά, κάθε επαφή με τα χείλη μου και μια δόση λύτρωσης. Από τις σκέψεις, από εμένα, από τους γύρω μου.
Οι γύρω μου... χα. Δίπλα μου κάποιοι "γνωστοί" θαμώνες κι αυτοί, που αρκετά βράδια ανταλλάσουμε κοινωνικοπολιτικές και φιλοσοφικές απόψεις. Σήμερα, όμως... Σήμερα δεν θέλω να μιλήσω. Με κουράζει να στρέφω το βλέμα μακρυά από αυτό που θέλω, κάνοντας ότι δεν υπάρχει. ΥΠΑΡΧΕΙ, είναι εκεί ΚΑΘΕ ΣΤΙΓΜΗ. Όμως, το έχω αναφέρει τόσες φορές. Φοβάμαι πως γίνομαι γραφικός, επαναλαμβανόμενος, κουραστικός. Έτσι, καταλήγω να μιλάω μόνο σε σένα. Κι εσύ, σαν να περιμένεις αυτή τη στιγμή για να βγάλεις τη χολή σου. Κρίσεις, επικρίσεις και σχόλια που πονάνε. Αλλά έτσι ήσουν πάντα. Όταν δεν είχα έναν άνθρωπο να αποκριθώ, να κλάψω ή ακόμα ακόμα και να φωνάξω, στρεφόμουν ΣΕ ΣΕΝΑ. Ξέρω πως κάθε φορά κάτι θα βρεις για να με αποτελειώσεις. Και αυτό που με εκνευρίζει περισσότερο, είναι ότι σχεδόν ΠΑΝΤΑ, έχεις δίκιο.
Κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια.
Μπορείς άραγε, να θυμηθείς μια φορά, ΜΙΑ ΦΟΡΑ μόνο, που να με ενθάρρνες? Μια φορά που να είπες "θα περάσει, θα δεις", "Όχι ρε Πάνο, δεν είναι έτσι", ή έστω ένα σκέτο "Έχεις δίκιο, ρε, άλλα τι να κάνουμε...".
ΠΟΤΕ!!!
Κι εγώ σαν πρωτόβγαλτο παιδάκι, κάνω συνεχώς το ίδιο λάθος. ΜΟΝΙΜΩΣ, όταν πια έχει εξαντληθεί κάθε πιθανότητα να "ανοιχτώ" σε κάποιον, στρέφομαι σε σένα, γνωρίζωντας εκ των προτέρων, ότι είναι ΜΕΓΑ ΛΑΘΟΣ.
Άντε χτύπα... δώσε μου την χαριστική βολή. Είσαι ο ΕΑΥΤΟΣ μου... κι όσο και να θες να το κρύψεις, πονάς περισσότερο από μένα...

Επιστροφή (?)

Είναι, τελικά ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ή μήπως ΑΠΟΣΤΡΟΦΗ...?
Επιστροφή στο συνήθη τρόπο "ζωής". Εκεί που όλα (σχεδόν) ήταν παγερά αδιάφορα, κενά? Σε μια ζωή που μοναδικό λόγο ύπαρξης είχε να δίνει το "παρόν" στην καθημερινότητα...?
Αποστροφή στην ανυπαρξία και την έλλειψη ενδιαφέροντος για ό,τι μπορούσε να σε κρατά σε εγρήγορση, σε δημιουργικότητα? Στο άδειο δοχείο που κλείστηκες, πιστεύοντας πως εκεί δεν σε βλέπει κανείς να υποφέρεις ή ελπίζοντας πως -ως δια μαγείας- κάποιο χέρι θα έρθει να σε πάρει από την αναμονή του τέλους...?

Οι τίτλοι τέλους, όμως δεν πέφτουν, αν πρώτα δεν παιχτεί η τελευταία σου παράσταση. Έστω κι αν είναι πεζή. Έστω κι αν το κοινό σου δεν χειροκροτήσει... ΕΣΥ πρέπει να δώσεις την παράστασή σου. Μετά... μπορείς να απολαύσεις την αυλαία να πέφτει. Να κρύβει το σκηνικό που έφτιαξες κι οι κομπάρσοι σου να σε παρουσιάζουν ως τον "ΜΕΓΑ" δημιουργό ενός έργου με πρωταγωνιστή τις αδυναμίες, τα πάθη και τα "θέλω" σου...
Κι ας μη χειροκροτήσει ΚΑΝΕΙΣ. Ας μην μπήκε κανείς στον κόπο να σε "ακούσει". Εσύ είπες αυτό που ήθελες να πεις, κι ας μην είπε σε ΚΑΝΕΝΑΝ άλλο κάτι αξιοσημείωτο...

Αποφάσισα λοιπόν να ΕΠΙΣΤΡΕΨΩ. Να μοιραστώ όσα το μυαλό μου γεννά. Ό,τι μέσα μου πεθαίνει κι ό,τι γύρω μου με αφυπνά.

ΘΑ ΖΗΣΩ έστω και μέσα στις αυτοκαταστροφικές μου συνήθειες. Ψάχνοντας ΑΥΤΟ που θα δώσει (ξανά) ζωή στα όνειρά μου. Ανάσα στο μάταιο αγώνα μου για μια ΚΑΛΥΤΕΡΗ μέρα που ξημερώνει.

Καλύτερα να πεθάνω ελπίζοντας, παρά να ζω αργοπεθαίνοντας...

Απουσιαζω

Έχω καιρό να γράψω...
Έλλειψη νέων? Απουσία στιγμών? Και τα δύο, μήπως? Δεν ξέρω, ξέρω όμως ότι κάποιες φορές νιώθω έντονα την ανάγκη να αποδράσω.
Να ξεφύγω ακόμα κι από τη φθογγοποίηση των σκέψεων μου. Κι είναι, τελικά, τόσα πολλά αυτά που έχω να γράψω.
Πράγματα τα οποία πίστευα πως είχα χάσει, μα τα συναντώ μπροστά μου. Άλλα που νόμιζα πως είχα αποβάλλει, μα εμφανίζονται μέσα μου.

Πράγματα.... σκέψεις.... και μια απορία.

Τι πραγματικά ΘΕΛΩ? Για ποιο λόγο, αλήθεια, ΑΠΟΥΣΙΑΖΩ...?