20.000 Λεύγες μέσα στη σκέψη μου

ΠΡΟΤΑΣΗ :: aromatafmgroup

2011-06-30T13:48:00.000+03:00

Στον στίβο (μου)

2009-04-29T14:05:00.004+03:00

Είμαι λίγο… πώς να το πω… καλομαθημένος ρε παιδάκι μου. Έχω μάθει να είμαι πρώτος και με διαφορά. Έχω μοχθήσει για να το πετύχω κι έχω χύσει πολύ αίμα και ιδρώτα. Έχω κάνει θυσίες (προσωπικές) κι έχω πολεμήσει με τον εαυτό μου μέχρις εσχάτον, για να καταφέρω να αναθεωρήσω ορισμένα πράγματα.

Με τον καιρό αναρριχήθηκα στην κορυφή και το χρυσό μετάλλιο στο στήθος με έκανε να πω «ΑΞΙΖΕ ΤΟΝ ΚΟΠΟ». Έτσι είπα ότι θα κάνω ότι περνάει από το χέρι μου ώστε να μην χάσω αυτή την αίσθηση.

Τελευταία… και λόγω κακής προετοιμασίας, μπήκα στον στίβο και είπα:

- Μάγκα, ξέχνα την πρώτη θέση. Κοίτα να εδραιωθείς στη δεύτερη και θα δούμε τι θα κάνουμε.

Κι έτσι, έτρεχα κυνηγώντας τη δεύτερη θέση.

Και ξαφνικά… ανακαλύπτω, ότι βρίσκομαι εκτός βάθρου.

Ε, ΟΧΙ…

Τα τριτοτέταρτα δεν είναι για μένα! Έχω δώσει πολύ ψυχή για να αρκεστώ εκεί. Η θέση μου είναι όχι απλά στο βάθρο, αλλά στην πρώτη θέση… ΚΙ ΑΜΑ Σ’ ΑΡΕΣΕΙ…

Και ξέρεις κάτι στην τελική?

ΠΟΛΥ ΜΕ ΕΧΕΙΣ ΞΕΝΕΡΩΣΕΙ….

Μνήμη

2009-04-26T05:05:00.003+03:00

Για σένα που έφυγες μια μέρα σαν κι αυτή. Ένα τραγούδι "γραμμένο", λες, για Σένα για Εμάς. Σημάδεψε την πρώτη μας φορά, τις καλύτερες στιγμές μας και τη διαδρομή που διάλεξες να χαράξεις...
Κι από τότε αιωρούμαι ανάμεσα στη ΖΩΗ που μου άφησες και τον ΘΑΝΑΤΟ που σε πήρε.
ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΜΙΚΡΗ ΜΟΥ ΕΙΡΗΝΗ....

ARIEL - Rainbow
I search for her in the dead of night
A silhouette lit by candle light
In a whispered word she is gone
Familiar stranger without a name
In a darkened room they all look the same...
Like the sands of time she slips away so far away
In the mirror you can see her face
An angel dressed in the blackest lace
A sip of wine and the game can begin
Just an image lost in fantasy
Then you touch her and you can't break free
Till you see your fate written there in her eyes
Oh Ariel,
Lost in a distant dream, take me home
Ariel

Μια... εκδρομή

2009-03-19T01:17:00.003+02:00

Από τη λίμνη Τσιβλού

Σήμερα όλη μέρα, πάλευα με τη σφουγγαρίστρα και το μαγικό μου swiffer. Μια μανία που είχε να με πιάσει εδώ και πολύ καιρό.

Έτριβα, έτριβα, έτριβα. Ξεσκόνιζα, και ξανά έτριβα…

Χωρίς καν να το καταλάβω έπεσε η νύχτα κι εγώ εξαθλιωμένος, απλώθηκα στη μισογεμάτη μπανιέρα κι άρχισα να πλέω με το «καραβάκι» μου σε μέρη αλλιώτικα αλαργινά. Κάπου εκεί άρχισα να συνειδητοποιώ τι ακριβώς μου έφταιγε.

Έχω καταρρεύσει ψυχολογικά και σωματικά θα ‘λεγα. Σκέφτηκα πότε ήταν η τελευταία φορά που ένιωσα πραγματικά όμορφα. Με τρόμο ανακάλυψα ότι έπρεπε να πάω τουλάχιστον 5-6 μήνες πίσω. Εκεί, στην τελευταία φορά που με περίσσια χαρά περίμενα τα Σαββατοκύριακα.

Το ένα παρέα με «καλή» συντροφιά, ελπίδες και ανομολόγητα σχέδια, ξεκινούσα για μια εκδρομή, μια βόλτα, ένα μπάνιο στη θάλασσα. Το άλλο, με ΚΑΛΗ παρέα (τον γιο μου), να οργώνουμε τις θάλασσες και τις παραλίες και να τα «πίνουμε» συζητώντας ότι βάζει ο νους ανθρώπου.

Τελικά, αυτό μου λείπει. Μια εκδρομή. Να φύγω λίγο και να ΞΕ φύγω από… εμένα. Τελευταία, πίστευα πως υπήρχε μια μυστική συνωμοσία σε βάρος μου, κι όλοι είχαν βαλθεί να μου τινάξουν τα νεύρα στον αέρα. Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω… Κι αυτό που φοβάμαι, είναι ότι (όπως συμβαίνει τις περισσότερες φορές) θα ξεσπάσω σε κάποιον που δε φταίει, που δεν μου έκανε κάτι, απλά… έτυχε να είναι μπροστά μου τη λάθος στιγμή. Έτσι, υπομένω και ανέχομαι… μπόρα είναι, λέω, θα περάσει.

Μια εκδρομή… Μου αρέσει πολύ να καταφεύγω σε αποδράσεις. Να έχω αγκαλιά το άτομο που νιώθω ερωτευμένος. Πάνω στο βουνό, μέσα στο έλατο και το πεύκο. Με το χιόνι να απλώνει το πέπλο του κι Εμείς… καθισμένοι στο τζάκι να περνάμε τις ώρες ευχάριστα ή… διαφωνώντας για ανούσια πράγματα.

Πόσο δύσκολο γίνεται, αλήθεια, κάτι τόσο απλό. Και πόσο όμορφα σε κάνουν να νιώθεις τόσο μα τόσο απλές εικόνες.

Αυτό είναι…

ΕΥΡΗΚΑ….

φώναξα και γεμάτος ικανοποίηση, ανασηκώθηκα, φόρεσα το μπουρνούζι και κοιτάχτηκα στον καθρέφτη, γεμάτος ικανοποίηση, που τουλάχιστον είχα βρει «τη ρίζα του κακού».

Τότε… ήρθε η απογοήτευση. Αυτός που με καθόλου παρήγορη ματιά με κοιτούσε, μου έθεσε το ερώτημα: Ωραία ρε μεγάλε, η «εκδρομούλα» σου λείπει. Πότε όμως θα αποφασίσεις να βγάλεις αυτά τα ΓΑΜΗΜΕΝΑ εισαγωγικά…?

Γιατί μπαμπά...? (Νο2)

2009-03-14T18:21:00.003+02:00

- Μπαμπά, γιατί δεν βρίσκεις μια κοπέλα να παντρευτείς?

- Γιατί, Νίκο μου, τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά.

- Ναι, αλλά εγώ δεν μπορώ να είμαι συνέχεια μαζί σου, και στεναχωριέμαι που είσαι μόνος.

- (Χαμογελώ) Όχι Νικολάκη μου, δεν είμαι μόνος. Έχω φίλους, έχω παρέες… κι άμα τύχει υπάρχουν γυναίκες για «λίγη παρέα». ΑΝ ποτέ ξαναπαντρευτώ θα είναι γιατί ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ αξίζει. Ωστόσο, ΑΝ κάποια στιγμή, παρουσιαστεί μια σοβαρή σχέση, θα είσαι ο πρώτος που θα το μάθει… Μέχρι τότε, μη στεναχωριέσαι και να θυμάσαι ότι το να μένω μόνος είναι επιλογή μου.

…. Από τότε, έχουν περάσει τρία χρόνια. ΤΙΠΟΤΑ δεν έχει αλλάξει.

Οι σχέσεις διαδέχονται η μία την άλλη, ο Νίκος ακόμα περιμένει (χωρίς να το πολύ-αναφέρει πλέον), κι εγώ ελπίζω κάθε φορά να είναι «μια καλή αρχή».

Όταν έκανα την «επανάστασή μου», αποφάσισα ότι οι επιλογές θα είναι ΑΥΣΤΗΡΕΣ. Τέρμα στις εκπτώσεις, καμία ανοχή σε έλλειψη αξιών. Θα είναι ΑΥΤΟ που θέλω και θα με θέλει όπως ΕΙΜΑΙ.

Τελικά, όμως, μια απορία με βασανίζει τώρα τελευταία και με όσα έχουν μεσολαβήσει.

Άραγε η επιλογή να είσαι μόνος είναι δική σου ή απλά η μοναξιά επιλέγει ότι θα είσαι ΚΑΛΟΣ ΤΗΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΣ?

Γιε μου πού πας....

2009-03-08T16:17:00.002+02:00

Αυτή τη φορά δεν θα κρύψω κίτρινες λέξεις... είναι τόσο ξεκάθαρα τα πράγματα, που το θεωρώ πλεονασμό.

Έχω ακούσει χιλιάδες θεωρίες για το τι ακριβώς είναι μοναξιά. Έχω διαβάσει άπειρες σελίδες με προσπάθειες για την έννοια.
Αυτό που ανακάλυψα εγώ, όμως... είναι η αλήθεια για μένα. Και την έμαθα όταν η ίδια η Μοναξιά με επισκέφθηκε για μια νύχτα και έμεινε αχώριστα δίπλα μου.
ΚΟΙΤΑ ΜΕ, στέκω γυμνός μπρος σου, αφού δεν έχω και δεν θέλω να κρύψω κάτι...
ΑΚΟΥ ΜΕ, μόνο ότι αισθάνομαι λέω και όχι ότι θέλεις να ακούσεις...
ΝΟΙΩΣΕ ΜΕ, τα πράγματα δεν τα κάνω εγώ τραγικά, η απουσία σου τα κάνει...
ΜΙΛΑ ΜΟΥ, τα λόγια σου ίσως διώξουν τη μοναξιά που φωλιάζει στη σκέψη μου...
Κι αν όλα είναι τόσο δύσκολα, μπορούν -τουλάχιστον- να γίνουν λιγότερο επώδυνα.

..... μάνα θα πάω στα καράβια

Σκωτσέζικο ντους?

2009-03-02T20:51:00.003+02:00

Από τη στιγμή που τα χείλη της ήρθαν σε επαφή με τα δικά μου, ξεκίνησε μια αδυσώπητη μάχη. Όχι η γνωστή… μια άλλη μάχη, (ΑΛΗΘΕΙΑ... "αυτός" πού είναι? Ούε μια ερώτηση ακόμα, ούτε μια επίκριση. Συμφωνεί ή περιμένει να φάω τα μούτρα μου, για να επιστρέψει ΘΡΙΑΜΒΕΥΤΗΣ?) που είχα, πραγματικά, χρόνια να αντιμετωπίσω.
Χρόνια τώρα, φανταζόμουν αυτή τη στιγμή. Στοίχειωνε τα όνειρά μου και περιπλανιόταν στο μυαλό μου. Και τώρα…? Τώρα ζω με χιλιάδες (μην πω εκατομμύρια) ερωτηματικά να χτυπούν με όλο τους το πάθος το μυαλό και την καρδιά μου.
Δεν είναι προσδοκίες, δεν είναι καν σχέδια. Αυτά έχουν ξεκαθαρίσει μέσα μου. Απλά… δεν υπάρχουν. Οι συνθήκες ήταν γνωστές και απαγορευτικές εξ αρχής. Είναι κάτι άλλο, απροσδιόριστα βασανιστικό και φαρμακερά γλυκό.
Ερωτηματικά που δεν τολμώ να αντιμετωπίσω. Δεν έχω το κουράγιο να ξεδιαλύνω.
Τη μια… θερμή και υποσχετική τόσο, που η χαρά μου ξεχειλίζει πνίγοντάς με σε μια θάλασσα ευτυχίας. Και ξαφνικά… ψυχρή, απόμακρη και τόσο φαινομενικά αδιάφορη, που νοιώθω την καρδιά μου να ματώνει, πλημμυρίζοντάς με ωκεανοί κακοκεφιάς.
Νομίζω, πως παρ’ όλο που εγώ το έχω ξεκαθαρίσει μέσα μου, ξέρω που είναι τα όρια και που οφείλω να διακόπτω τις τρυφερές μου σκέψεις, εκείνη…
Εκείνη μοιάζει να φοβάται. Αντιδρά σαν έτσι και πει μια λέξη παραπάνω, αν εξωτερικεύσει κάτι πιο ερωτικό, θα δεσμευτεί με όρκους αιώνιας λατρείας.
Λες και αν ακούσω το ένα, έστω, εκατοστό από όσα έχω ανάγκη να ακούσω, θα το «δέσω» ως αλλαγή πλεύσης.
Ή μήπως…. πραγματικά είναι τόσο αδιάφορη?
Και τότε, τι ζητάει από μένα? Γιατί, να προβαίνει σε μια κατάσταση, που ομολογεί δεσμό? (με έναν δικό του τρόπο, βέβαια).
Το σίγουρο είναι πως είναι ΠΑΝΕΜΟΡΦΟ. Το βέβαιο, είναι πως θα κρατήσει, όσο και οι δυο περνάμε καλά. Το σαφές, είναι ότι ΤΙΠΟΤΑ παραπάνω δεν πρόκειται να συμβεί. Ξέρει, άραγε, ότι τα ΠΙΣΤΕΥΩ κιόλας? Γνωρίζει, πως όσο καλά κι αν περνώ μαζί της, αναζητώ κάτι πιο βαθύ, πιο Δικό μου, πιο απαλλαγμένο από ενοχές?
Αυτό που με ΣΙΓΟΥΡΙΑ γνωρίζω, είναι πως περνάω τις καλύτερες στιγμές των τελευταίων ετών, ακόμα και μέσα από όλα όσα με βασανίζουν.
Πως λέγεται να δεις…? Κάπου στη Σκωτία, νομίζω, το χρησιμοποιούσαν ως βασανιστήριο… αλλά είναι
ΓΛΥΚΟ σαν ΕΚΕΙΝΗ!!!

Ο Ιούδας φιλάει υπέροχα

2009-02-19T15:46:00.004+02:00

Μετά από αρκετό καιρό, η αιώνια μάχη γυρίζει τη σκηνή του μονοδιάλογου. Εν μέσω ταβανοθεραπείας και μουσικής απόλαυσης, στον διπλανό καναπέ (ξανα)εμφανίζεται ο Εγώ, απέναντι σε Μένα….

Από τη στιγμή που αποφάσισα να γράφω ΜΟΝΟ όταν έχω κάτι σημαντικό να πω, σταμάτησα να γράφω.

Τελικά, τι είναι σημαντικό και τι ασήμαντο? Ποια αλήθεια κρύβεται πίσω από το ψέμα, που μόνος έπλασα, για να ζω εκεί μέσα δήθεν ευτυχισμένος?

Έχω, επιτέλους, ισορροπήσει και νοιώθω τα βήματά μου σταθερά και σίγουρα. Ακροβατώ σε ένα λεπτό σχοινί, αλλά παρ’ όλα αυτά, είμαι πιο σταθερός από τότε που βάδιζα στη μεταλλική σου γέφυρα. ΘΥΜΑΣΑΙ?

Ανάμεσα σε δυο καρδιές, πότε να θέλω τη μια και πότε να λιώνω για την άλλη.

Τελικά, όπως ήταν λογικό, η μια πρόδωσε τις προσδοκίες μας. Στο έλεγα, ήξερα πως κάποια στιγμή θα γινόταν κι όταν με σιγουριά μου το υπενθύμιζες, σε αναιρούσα.

Το «αστείο», όμως, είναι ότι ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ πέσαμε έξω.

ΑΥΤΗ που δεν περίμενες μου την έκανε κι η άλλη που φοβόμουν έμεινε εκεί… παγερή, απόμακρη, αδιάφορη και όμως εκεί. (ακόμα).

Παράξενο πράγμα ο έρωτας.

Κι αν θες να ξέρεις είναι πιο απόλυτος στην κρίση του κι από σένα τον ίδιο. Εσύ επικρίνεις, αυτοσαρκάζεσαι και με ενημερώνεις για το ΤΙ στην αλήθεια συμβαίνει, έξω από τον κόσμο μου. Αυτός…. ΠΛΗΓΩΝΕΙ κιόλας. Με λέξεις που το μυαλό αρνήτε να καταλάβει. Με πράξεις που λυγίζουν και την πλέον πιο δυνατή σου Αντοχή.

Και τώρα…? Για μια φορά ακόμα, θα κάνω πως δεν βλέπω. Θα ζω τον Έρωτά της στα όνειρα και τη σκέψη μου κι εσύ… θα συνεχίσεις το ανιαρό έργο σου. Να μου θυμίζεις πόσο ματαιόδοξο είναι. Πόσο απελπιστικά ανέφικτο μπορεί να γίνει, έστω για μια στιγμή, να νοιώσω το χάδι της. Να περάσει από τα αυτιά μου μια της γλυκιά κουβέντα, που χρόνια λαχταρώ να διαπεράσει το Είναι μου.

Για μια φορά ακόμα θα λες: «Η ζωή είναι μπροστά, μην κοιτάς πίσω».

Τελικά, όλα είναι σημαντικά και τα πάντα γίνονται ασήμαντα, ανάλογα τη στιγμή.

Τελικά, το έργο έχει πάντα το ίδιο φινάλε. Μοναξιά και απόγνωση, μέχρι τη δικαίωση.

Τελικά, για πολλές ίσως φορές ακόμα, θα αγκαλιάζεις άλλη, θα προσπαθείς να την ερωτευτείς, θα παρακαλάς να σε πάρει μακρυά από το μαρτύριο που ζεις, αλλά.... θα έχεις μάτια ΜΟΝΟ για τα μάτια ΤΗΣ.

Τελικά, ΕΥΤΥΧΙΑ είναι αυτό που θες κι όχι αυτό που ΠΡΕΠΕΙ.

Τελικά, ξέρεις πως σε περιμένει βαρύς σταυρός, αλλά ξέρεις κι ότι αξίζει να θυσιαστείς, για μια φευγαλέα στιγμή ικανοποίησης των ΘΕΛΩ σου.

Και τελικά…

Ο ΙΟΥΔΑΣ ΦΙΛΑΕΙ ΥΠΕΡΟΧΑ.

Μια ευχή για το "νέο " έτος

2008-12-22T14:18:00.002+02:00

Ένας χρόνος φεύγει...
Ένας χρόνος ΔΙΔΥΜΟΣ με τον προηγούμενο, που -όπως ολα τα δίδυμα- μικρές διαφορές είχε, έτσι απλά για να λέγεται "άλλος χρόνος". Οι ευχές μου, προσωπικές και μη, στο πηγάδι έπεσαν μαζί με άλλα απόβλητα και μόλυναν το ήδη βεβαρυμένο περιβάλλον της ψυχικής μου ευαισθησίας.
Για φέτος, όμως, έχω κάτι ξεχωριστό. Φέτος θα ήθελα να μην πάθω αυτή τη γαμημένη αμνησία που λες και είναι στον γενετικό μου κώδικα, ως Έλλην, θέλω να
ΘΥΜΑΜΑΙ!!!

Καλά μωρέ...

2008-12-12T17:03:00.007+02:00

Τελευταία αρχίζω να (ξανα)ισορροπώ. Έχω ξεκαθαρίσει τις προτεραιότητες που έπρεπε να έχω εδώ και καιρό. Αυτό που το έκανε δύσκολο, ήταν μάλλον το γεγονός ότι ΟΛΑ ήταν «πρώτης γραμμής».

Νοιώθω καλά, αν και… όπως θα έλεγε και μια ψυχή «Αυτό το έχεις απωλέσει από γέννας». Αλήθεια, τι σημαίνει «Είμαι καλά»? Πολλές φορές, έχω τη βεβαιότητα πως αποτελεί μια βολική έκφραση, για να αποφύγουμε τις ερωτήσεις. Για να μην αναγκαστούμε να δώσουμε εξηγήσεις για το τι είναι αυτό που μας χαλάει τη διάθεση.

Τέλος, είναι μια ΚΑΛΗ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΙΑ στον εαυτό μας. Να τον ξεγελάσουμε, να τον παραπλανήσουμε και να τον οδηγήσουμε σε μια «πραγματικότητα» που δεν έχει αναστολές, φόβους, προβλήματα ή ακόμα και ΕΛΛΕΙΨΕΙΣ.

Τι ψέμα αλήθεια…

Ακόμα κι όταν –κατά γενική ομολογία- είμαστε «ΚΑΛΑ», είναι ένα τεράστιο, γελοίο ψέμα. Στην αλήθεια, ΠΑΝΤΑ κάτι μας λείπει, και είναι αυτό που τελικά, μας χαλάει τη διάθεση. Μικρό ή μεγάλο δεν έχει σημασία. Αυτό που μετράει, είναι ότι για τον καθένα ξεχωριστά αυτό το «κάτι» στη δεδομένη στιγμή, είναι ΠΡΩΤΗΣ προτεραιότητας.

Τι έπαθα τώρα και γράφω γενικότητες…. Ε, νομίζω πως μάλλον….

ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΑ!!!

Υ.Γ.

Dreaming...

2008-11-28T14:11:00.004+02:00

Σε είδα (πάλι) στον ύπνο μου. Είναι από εκείνες τις φορές που δεν θες ΤΙΠΟΤΑ να σου χαλάσει τη στιγμή. Που θες να κρατήσει για ΠΑΝΤΑ... δύσκολη λέξη.
Και μετά οι ενοχές. Χρόνια "σκαλωμένος" με τον ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΟ ΚΑΡΠΟ. Το λάθος γιατί εξαρχής ανήκες αλλού. Το σωστό γιατί αυτό ορίζει η καρδιά μου. Νοιώθω καλύτερα όμως.
ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, έκανα το βήμα που καιρό τώρα ήθελα, αλλά δεν είχα το θάρρος να ομολογήσω. Το γιατί αφορά κάποια πράγματα που θα ασχοληθώ άλλη φορά.
Τώρα νοιώθω ξαλαφρωμένος. Σου είπα τι αισθάνομαι, έβγαλα από μέσα μου το βάρος που με έκανε να λυγίζω.
ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΙ...?
Δεν ξέρω. Δεν θέλω ακόμα να μάθω και δεν έχει ιδιαίτερη σημασία αυτή τη στιγμή. Και ξέρεις... το περίεργο είναι ότι ο εαυτός μου (ο διαρκής κριτής μου και δικαστής), δεν αντέδρασε. Αστείο, ε? Ούτε λέξη ακόμα... Ούτε καν ζήτησε το λόγο.
Η αλήθεια είναι ότι φοβάμαι. Φοβάμαι και σένα κι αυτόν. Εσένα γιατί, απλά, δεν αντέχω να σε χάσω. Αυτόν, γιατί όταν αργεί να αντιδράσει, ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ με τέτοιο μένος που δύσκολα αντέχω τα "χτυπήματα", τις λέξεις που ξεστομίζει, αλλά και την ασταμάτητη επικριτική ματιά του...
Τελικά, δεν νομίζω πια πως είμαι ερωτευμένος μαζί σου. Έχω την αίσθηση ότι Σ' ΑΓΑΠΩ βαθειά!!!
ΚΑΛΗ ΣΟΥ ΜΕΡΑ!!! (όπου και νά 'σαι)

Μια από τα ίδια...

2008-11-20T14:38:00.002+02:00

Καθισμένος στην μπάρα...
Λέω να πιω ένα ποτάκι, έτσι να ηρεμήσω λίγο, μετά τη δουλειά. Παλιά και κακή (?) συνήθεια. Κρατώ το ποτήρι και κοιτάζω τον πάγο που λιώνει. Κάθε γουλιά, κάθε επαφή με τα χείλη μου και μια δόση λύτρωσης. Από τις σκέψεις, από εμένα, από τους γύρω μου.
Οι γύρω μου... χα. Δίπλα μου κάποιοι "γνωστοί" θαμώνες κι αυτοί, που αρκετά βράδια ανταλλάσουμε κοινωνικοπολιτικές και φιλοσοφικές απόψεις. Σήμερα, όμως... Σήμερα δεν θέλω να μιλήσω. Με κουράζει να στρέφω το βλέμα μακρυά από αυτό που θέλω, κάνοντας ότι δεν υπάρχει. ΥΠΑΡΧΕΙ, είναι εκεί ΚΑΘΕ ΣΤΙΓΜΗ. Όμως, το έχω αναφέρει τόσες φορές. Φοβάμαι πως γίνομαι γραφικός, επαναλαμβανόμενος, κουραστικός. Έτσι, καταλήγω να μιλάω μόνο σε σένα. Κι εσύ, σαν να περιμένεις αυτή τη στιγμή για να βγάλεις τη χολή σου. Κρίσεις, επικρίσεις και σχόλια που πονάνε. Αλλά έτσι ήσουν πάντα. Όταν δεν είχα έναν άνθρωπο να αποκριθώ, να κλάψω ή ακόμα ακόμα και να φωνάξω, στρεφόμουν ΣΕ ΣΕΝΑ. Ξέρω πως κάθε φορά κάτι θα βρεις για να με αποτελειώσεις. Και αυτό που με εκνευρίζει περισσότερο, είναι ότι σχεδόν ΠΑΝΤΑ, έχεις δίκιο.
Κρατάει χρόνια αυτή η κολόνια.
Μπορείς άραγε, να θυμηθείς μια φορά, ΜΙΑ ΦΟΡΑ μόνο, που να με ενθάρρνες? Μια φορά που να είπες "θα περάσει, θα δεις", "Όχι ρε Πάνο, δεν είναι έτσι", ή έστω ένα σκέτο "Έχεις δίκιο, ρε, άλλα τι να κάνουμε...".
ΠΟΤΕ!!!
Κι εγώ σαν πρωτόβγαλτο παιδάκι, κάνω συνεχώς το ίδιο λάθος. ΜΟΝΙΜΩΣ, όταν πια έχει εξαντληθεί κάθε πιθανότητα να "ανοιχτώ" σε κάποιον, στρέφομαι σε σένα, γνωρίζωντας εκ των προτέρων, ότι είναι ΜΕΓΑ ΛΑΘΟΣ.
Άντε χτύπα... δώσε μου την χαριστική βολή. Είσαι ο ΕΑΥΤΟΣ μου... κι όσο και να θες να το κρύψεις, πονάς περισσότερο από μένα...

Επιστροφή (?)

2008-11-16T14:27:00.009+02:00

Είναι, τελικά ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ή μήπως ΑΠΟΣΤΡΟΦΗ...?
Επιστροφή στο συνήθη τρόπο "ζωής". Εκεί που όλα (σχεδόν) ήταν παγερά αδιάφορα, κενά? Σε μια ζωή που μοναδικό λόγο ύπαρξης είχε να δίνει το "παρόν" στην καθημερινότητα...?
Αποστροφή στην ανυπαρξία και την έλλειψη ενδιαφέροντος για ό,τι μπορούσε να σε κρατά σε εγρήγορση, σε δημιουργικότητα? Στο άδειο δοχείο που κλείστηκες, πιστεύοντας πως εκεί δεν σε βλέπει κανείς να υποφέρεις ή ελπίζοντας πως -ως δια μαγείας- κάποιο χέρι θα έρθει να σε πάρει από την αναμονή του τέλους...?

Οι τίτλοι τέλους, όμως δεν πέφτουν, αν πρώτα δεν παιχτεί η τελευταία σου παράσταση. Έστω κι αν είναι πεζή. Έστω κι αν το κοινό σου δεν χειροκροτήσει... ΕΣΥ πρέπει να δώσεις την παράστασή σου. Μετά... μπορείς να απολαύσεις την αυλαία να πέφτει. Να κρύβει το σκηνικό που έφτιαξες κι οι κομπάρσοι σου να σε παρουσιάζουν ως τον "ΜΕΓΑ" δημιουργό ενός έργου με πρωταγωνιστή τις αδυναμίες, τα πάθη και τα "θέλω" σου...
Κι ας μη χειροκροτήσει ΚΑΝΕΙΣ. Ας μην μπήκε κανείς στον κόπο να σε "ακούσει". Εσύ είπες αυτό που ήθελες να πεις, κι ας μην είπε σε ΚΑΝΕΝΑΝ άλλο κάτι αξιοσημείωτο...

Αποφάσισα λοιπόν να ΕΠΙΣΤΡΕΨΩ. Να μοιραστώ όσα το μυαλό μου γεννά. Ό,τι μέσα μου πεθαίνει κι ό,τι γύρω μου με αφυπνά.

ΘΑ ΖΗΣΩ έστω και μέσα στις αυτοκαταστροφικές μου συνήθειες. Ψάχνοντας ΑΥΤΟ που θα δώσει (ξανά) ζωή στα όνειρά μου. Ανάσα στο μάταιο αγώνα μου για μια ΚΑΛΥΤΕΡΗ μέρα που ξημερώνει.

Καλύτερα να πεθάνω ελπίζοντας, παρά να ζω αργοπεθαίνοντας...

Απουσιαζω

2008-06-11T14:46:00.002+03:00

Έχω καιρό να γράψω...
Έλλειψη νέων? Απουσία στιγμών? Και τα δύο, μήπως? Δεν ξέρω, ξέρω όμως ότι κάποιες φορές νιώθω έντονα την ανάγκη να αποδράσω.
Να ξεφύγω ακόμα κι από τη φθογγοποίηση των σκέψεων μου. Κι είναι, τελικά, τόσα πολλά αυτά που έχω να γράψω.
Πράγματα τα οποία πίστευα πως είχα χάσει, μα τα συναντώ μπροστά μου. Άλλα που νόμιζα πως είχα αποβάλλει, μα εμφανίζονται μέσα μου.

Πράγματα.... σκέψεις.... και μια απορία.

Τι πραγματικά ΘΕΛΩ? Για ποιο λόγο, αλήθεια, ΑΠΟΥΣΙΑΖΩ...?

Η ελπιδα πεθαινει ΠΑΝΤΑ τελευταια...

2008-04-22T14:20:00.002+03:00

My life is brilliant.
My love is pure.
I saw an angel
Of that I'm sure.
She smiled at me on the subway.
She was with another man.
But I won't lose no sleep on that night
'Cause I've got a plan.

You're beautiful, You're beautiful,
You're beautiful, it's true.
I saw your face in a crowded place,
And I don't know what to do
'Cause I'll never be with you.

Yes, she caught my eye
As I walked on by.
She could see from my face that I was fuck#ng high,
And I don't think that I'll see her again,
But we shared a moment that will last 'til the end.

You're beautiful, You're beautiful,
You're beautiful, it's true,
I saw your face in a crowded place,
And I don't know what to do
'Cause I'll never be with you.

Dalalalala Dalalalala Dalalalala Dalalalala Daha...

You're beautiful, You're beautiful,
You're beautiful, it's true.
There must be an angel
With a smile on her face
When she thought up that I should be with you,

But it's time to face the truth.
I will never be with you.

Αγγίζει το θαύμα ο τρόπος που μπορεί μια χάλια ημέρα να γίνει όμορφη.
Μοιάζει μαγεία ο τρόπος που ένα βλέμμα μπορεί να δώσει τόσο χαμόγελο.
Είναι αξιοθαύστο πόση γλύκα μπορεί να προσφέρει ένα φίλι.
Μόνο στα παραμύθια το φιλί σε κάνει πρίγκηπα. Στην φρικτή πραγματικότητα, με κάνει βασιλιά!
Φίλα με αστροφέγγιτη... δεν πρόκειτε να γίνω βάτραχος....!

Home alone 36

2008-04-19T16:12:00.002+03:00

Πέρασε κι αυτό. Χθες «γιόρτασα» τα 36^α μου γενέθλια.

Απέφυγα να το κοινοποιήσω, γιατί ο φετινός απολογισμός δεν ήταν ΚΑΘΟΛΟΥ ενθαρρυντικός.

Τελικά, δεν το έσωσα. Πάρτι έκπληξη….

Πραγματικά ΕΚΠΛΗΞΗ. Όταν επιθυμείς να μείνεις μόνος και να ξεχάσεις, να πρέπει να δείχνεις ευδιάθετος, σαν να είναι όλα στην εντέλεια. Σαν να κυλούν όλα ρολόι.

Πέντε φίλοι και εγώ…

Είχε και τούρτα το θεατρικό. Με ένα ερωτηματικό που φλεγόταν… Και ήταν γλυκιά μαχαιριά όταν ήρθε η στιγμή να το σβήσω. ΑΛΗΘΙΝΟ ερωτηματικό. Όχι για τα χρόνια που συμπλήρωνα, αλλά για το τι κρύβουν. Κοιτούσα το ερωτηματικό και αποσβολωμένος αναρωτιόμουν κι εγώ…

Παρακινούσαν να κάνω μια ευχή. Μα τι ευχή να κάνω? Αφού το μόνο που επιθυμούσα καιρό τώρα, απουσίαζε από τη «μεγάλη στιγμή»…

Τελικά, δεν έκανα ευχή. Άλλωστε ποιος θα την ακούσει…

Ότι ακολούθησε αποτελεί, απλά… τελετουργικό τέτοιων στιγμών.

Γύρισα σπίτι και οι σκέψεις με αιχμαλώτισαν. Όλα ήταν τόσο κρύα μέσα σ’ αυτό. Κι η απουσία… αυτή η απουσία με σκοτώνει.

Άκουσα μια γνώριμη φωνή να λέει «πέσε για ύπνο». Συγνώμη… τόσο καιρό τι κάνω δηλαδή…?

«Πέσε για ύπνο».

Όχι όπως παίρνεις το μωρό αγκαλιά και το οδηγείς σε έναν κύκλο ονείρων. Αλλά σαν τον μεγάλο άνθρωπο που του επιβάλλεις να κοιμηθεί, ενώ αυτός θέλει να ΖΗΣΕΙ…

Ξαναβγήκα. Καβάλησα τους δυο τροχούς και περιπλανήθηκα στην πόλη.

Χείμαρρος σκέψεων και τόση αποξένωση. Παντού τα ίδια όνειρα, οι ίδιες προσδοκίες. Να φανεί η φιγούρα σου… Και παντού η ίδια απογοήτευση.

ΠΟΥΘΕΝΑ ΕΣΥ…

Με βρήκε το ξημέρωμα να τριγυρνώ χωρίς προορισμό. Χωρίς, πλέον, κουράγιο να σκεφτώ. ΕΝΑ πράγμα μόνο επιθυμούσα. ΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΣΟΥ.

Έπεσα στο κρεβάτι, έκλεισα τα μάτια και χάθηκα στο απέραντο σκοτάδι της μοναξιάς μου. Στην ψύχρα και την υγρασία που σκορπά η ΑΠΟΥΣΙΑ σου…

Δώρο γεννεθλίων (μου)

2008-04-17T03:30:00.003+03:00

Περίμενα, προσμονούσα θά 'λεγα... ένα πακέτο από χαρτόνι, δίχως περιτύλιγμα. Κάμια γιρλάντα ή φαντεζί συσκευασία. Το περιεχόμενο όμως, θα ήταν χρυσάφι (άκου τώρα).
Τελικά πήρα ένα χρυσό κουτί (φω μπιζού) και μέσα... το ΚΕΝΟ!

(να το γεμίσω εγώ χρυσάφι? Μπορώ... μου επιτρέπετε?)

.........Πέλαγο να ζήσω δε θα βρω
σε ψυχή ψαριού κορμί γατίσιο
κάθε βράδυ βγαίνω να πνιγώ
πότε άστρα πότε άκρη της αβύσσου
κάτι κυνηγώ σαν τον ναυαγό
τα χρόνια μου σεντόνια μου τσιγάρα να τα σβήσω

Αυτή η νύχτα μένει
αιώνες παγωμένη
που 2 ψυχές δεν βρήκαν καταφύγιο
κι ήρθαν στον κόσμο ξένοι και καταδικασμένοι
να ζήσουν έναν έρωτα επίγειο.......

Αυτάααα....!!!

Η φύση ομορφαίνει...

2008-04-06T13:26:00.002+03:00

Και να, λοιπόν, που ακόμη μια φορά, η φύση κάνει τον κύκλο της…

Γκρίζα σύννεφα κάλυψαν τον ουρανό, ο ήλιος αποχώρησε και στη θέση του μια μουνταμάρα που σου πλακώνει την ψυχή. Βροχή βροχή βροχή…. Ολοένα και πιο δυνατή.

Και ξαφνικά, ο ήλιος λαμπερός αρχοντικός… ξανά!

Όταν όμως συμβαίνει το Θαύμα… αλήθεια πόσο όμορφο είναι….

Μια κουβέντα, μια παρακίνηση… και θαρρείς ότι το σύμπαν σου χαρίζεται. Ο ήλιος σμίγει με το φεγγάρι. Τα σύννεφα γκρίζα, σταχτιά και λευκά ζωγραφίζουν εικόνες βγαλμένες από παραμύθι. Κι εκεί… στη μέση του παραμυθιού στέκει η βασιλοπούλα. Καμαρωτή, δροσάτη με ένα βλέμμα που δεν σου αφήνει περιθώρια να πάρεις από πάνω της τα μάτια σου. Και η βροχή…

Η βροχή δεν γεμίζει πια με λάσπες τα πόδια σου. Δε σε μαστιγώνει στο πρόσωπο μέχρι ο πυρετός να κάνει την εμφάνισή του. Η βροχή, τώρα, ξεπλένει κάθε αρνητική σκέψη. Παίρνει από πάνω σου ότι σε βάραινε και αφήνει καθαρό το μυαλό και τη σκέψη σου.

Αυτό το χαμόγελο τα έκανε όλα… Το χαμόγελο που στέκει σε κάθε σου σκέψη από τότε που το αντίκρισες (έχει τάχα σημασία πότε, τελικά, ήταν…?). Που έρχεται στα όνειρά σου και σε ξυπνάει με μια διάθεση τρελή για ΖΩΗ, για ΧΑΡΑ… για όρεξη να πιεις την ευτυχία σε ένα ποτήρι .

Και το βλέμμα, αυτό το βλέμμα. Φυλακίζει ενέργεια, γεμίζει υποσχέσεις και …. Σε καρφώνει τόσο έντονα, που είναι αδύνατον να αντισταθείς. Το ερωτεύεσαι… Τάσσεσαι στις υπηρεσίες του, χωρίς στιγμή να βαρυγγομήσεις. Χωρίς καν να μπορείς να σκεφτείς ο,τιδήποτε άλλο εκτός από το ΠΩΣ θα το κρατήσεις στη μνήμη σου.

Μα δε χρειάζεται. Εχει ήδη αποτυπωθεί στις καλύτερες σκέψεις σου και μένει εκεί για να σου δίνει κουράγιο κάθε φορά που νομίζεις πως χάνεις τον έλεγχο.

Αυτό είναι ΦΥΣΗ, έτσι πρέπει να είναι ο ΘΕΟΣ, εκεί είναι το νόημα που ψάχνεις.

Σε αυτό το χαμόγελο, σε αυτό το βλέμμα. Αλήθεια, τι άλλο μπορείς να ζητήσεις όταν στο μυαλό σου τριγυρνά αυτός ο υπέροχος συνδυασμός…

Τα υπέροχα χείλη που ποτέ δεν άγγιξες, που πολύ τα πόθησες, αλλά ποτέ δε γεύτηκες. Αυτό σου λείπει. Τα ακούς, τα βλέπεις. Είναι γεμάτα άρνηση και δυσπιστία. Μα… το βλέμμα και το χαμόγελο είναι η ευτυχία σου.

ΑΥΤΑ είναι που έκαναν τη φύση να γιορτάζει σε ένα ξέφρενο πανηγύρι χαράς, ελπίδας και προσμονής… μέχρι την επόμενη φορά που… με μια κίνηση, μαγική θαρρείς, θα αλλάξει η φύση πρόσωπο και η ξεχωριστή φιγούρα της βασιλοπούλας σου θα ξαναφανεί στον γαλάζιο ορίζοντα….

Απρίλης

2008-04-01T14:50:00.003+03:00

Μπήκε ο Απρίλης.

Ψεύτης μήνας, δήθεν προάγγελος Άνοιξης – Αναγέννησης. Κι η μάνα μου (καλή «γυναικούλα»), επέλεξε αυτό το μήνα να με φέρει στον κόσμο σας. Τυχαίο?

Μάλλον όχι, τελικά. Αλλά δεν το επέλεξε εκείνη.

Εγώ, βιάστηκα να βγω, πριν λήξει ο μήνας… Βουτηγμένος ως το λαιμό από μικρός, σε ψεύτικα ινδάλματα, ψεύτικους προσανατολισμούς και όνειρα που μόνο προφητικά δεν ήταν.

Σχέδια ζωής που έπλαθα και η Αλήθεια μου τα γκρέμιζε, θυμίζοντάς μου πως είναι ΟΝΕΙΡΑ…

Μπήκε ο Απρίλης.

Κατά τους Χριστιανούς, τοποθετείται και το Πάσχα. Η αναγέννηση του Ανθρώπου, η Σταύρωση και η Ανάσταση του είδους που βιάζει και σοδομεί σε βάρος του σύμπαντος, που το θρέφει, το στεγάζει και «αγκαλιάζει» τα παιδιά που θα διαιωνίσουν το Είδος…

Και μέσα σε όλο αυτό το αχαλίνωτο Ψέμα… και οι λάθος επιλογές μου. Τα όνειρα που είχα και δεν κατάφερα να τα περάσω στην απέναντι όχθη. Σημάδια ανεξίτηλα που σφράγισαν ΜΙΑ για ΠΑΝΤΑ τη ζωή μου. Που κάνουν τους άλλους επιφυλακτικούς απέναντί μου. (Λες και οι λάθος επιλογές, είχαν και λάθος αποτελέσματα)… Το βλέπω στο βλέμμα τους (των περισσοτέρων), «καλό παιδί», «τίμιος άνθρωπος» και άλλα… καλοπροαίρετα σχολιάκια.

Μπήκε ο Απρίλης.

Και μετά έρχεται η πουτάνα η αλήθεια. Αυτό που με κάνει ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ, αυτό που μου δίνει δύναμη να συνεχίσω, αυτό που λατρεύω πάνω κι από την ίδια τη ζωή μου… το παιδί μου (που πρόλαβε, τουλάχιστον εκείνο να βγάλει τον Απρίλη, δύσκολα αλλά τελικά γεννήθηκε μόλις τρεις μέρες μετά), προκαλεί τόσο φόβο, δημιουργεί τέτοια ανασφάλεια, που κάνει τους χειροκροτητές μου να τρέχουν μακριά, πολύ μακριά ή χειρότερα ακόμα… να στέκουν τόσο επιφυλακτικοί, που απορώ… ΓΙΑΤΙ?

Μπήκε ο Απρίλης.

Και μέσα σε όλα…. κι εσύ. Περιμένω καιρό τώρα να πάρω την ΕΥΚΑΙΡΙΑ που ζητώ. Να σου εξηγήσω (γιατί δικαίως δεν καταλαβαίνεις) τι είναι αυτό που με κάνει ΣΙΓΟΥΡΟ, ότι μπορώ τουλάχιστον να προσπαθήσω να γίνω ΘΕΟΣ, μέσα από το χαμόγελο που θα σου χαρίσω. Να μοιραστώ τη χαρά μου μαζί σου, όταν θα αντιλαμβάνομαι, πόσο καλά περνάς. ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΣΟΥ…. Μάγισσα καλή. Άγγελε μου και φονιά κάθε κακής μου στιγμής. ΝΑΙ… σε σκέφτομαι καθημερινά. Σχεδιάζω και ζωγραφίζω όμορφα πράγματα, μόνο και μόνο όταν προφέρω το όνομά σου. Φοβάμαι, όμως… φοβάμαι τώρα.

Μπήκε ο Απρίλης.

Και μπορεί να είναι ψέμα… Πως, όμως να αντέξω άλλον ένα μήνα…? Ας το πεις ΚΑΙ ΤΩΡΑ… και υπόσχομαι το «ψέμα» να κάνω αλήθεια. Το δάκρυ χαρά. Τον πόνο ευχαρίστηση. Το χθες σου παρελθόν… Ακόμα και τώρα… αυτόν τον Ψεύτη μήνα…

Στα σκαλοπάτια μου

2008-03-28T20:01:00.003+02:00

Κατεβαίνω τη σκάλα….

Κάποτε ήμουν στο πρώτο της σκαλί και κοιτούσα ψηλά, θυμάμαι. Έλεγα πως θα φτάσω στο τέλος, εκεί ψηλά, πέρα από τα γκρίζα σύννεφα.

Τώρα κατεβαίνω (και δεν πρόλαβα να πιάσω κορυφή). Ο αέρας ήδη, αρχίζει να ζεσταίνει και η υγρασία της υπόγειας διάβασης, τρυπά τα κόκκαλά μου…

Κάτι σαν μαχαιριά. Τη δική σου μαχαιριά, αλλά αυτή είναι πιο γλυκειά. Κουράστηκα να ανεβαίνω μόνος και τώρα αφήνομαι σε ελεύθερη πτώση.

Ψάχνω το κουράγιο να ξαναπάρω το δρόμο για την κορυφή, αλλά φοβάμαι μόνος….

Πιάσε μου το χέρι, άσε με να μαγευτώ (άλλη μια φορά) από το πέρασμά σου και δώσε μου την ευκαιρία να προσπαθήσω να μας βγάλω από το σκοτάδι, από το υπόγειο… Γιατί δεν με αφήνεις, έστω, να προσπαθήσω… τι θα χάσεις?

Είμαι εδώ...

2008-03-23T03:10:00.006+02:00

Είμαι εδώ...

Μπαίνω και βγαίνω, σκέφτομαι και υπάρχω.

Αλλά δεν μπορώ να γράψω. Πάει πολύς καιρός τώρα...

Θέλω λίγο από το γλυκό. Το γλυκό που δεν γεύτηκα. Το γλυκό του κουταλιού, που στέκει στο ντουλάπι της κουζίνας. Που έρχεται στον ύπνο μου και μου δίνει από τη γεύση του.

Θέλω εσένα... Που πέρασες σαν καλοκαιρινή αύρα και έσταξες στο μυαλό μου άρωμα ανεξίτηλο... Δεν θα καταλάβεις ΠΟΤΕ, αλλά... μου λείπεις τόσο πολύ....

Το φεγγάρι, το βιολί και το όνειρο...

2008-01-12T16:49:00.001+02:00

Στο χθες:

Πίσω στην πραγματικότητα λοιπόν…

Η ώρα πήγε δώδεκα και ένα και το όμορφο αμάξι με δυο άλογα, έγινε σάπια κολοκύθα που τη σέρνουν στη φωλιά λιγδιάρηδες ποντικοί. Το όμορφο και χρυσοστόλιστο φόρεμά σου, έγινε κουρελού μανταρισμένη να χωρά τα βρώμικα από τη στάχτη χέρια σου.

Ο «κόσμος σου» σε άφησε και επέστρεψε στη μητέρα Θεά κάπου έξω από αυτόν τον πλανήτη. Και… για φαντάσου! Μετά από μεγάλη απουσία άκουσες κλειδί στην πόρτα. Άνοιξε και με αργά βήματα να μη σε ξυπνήσει ήρθε και πλάγιασε δίπλα σου. Σε πήρε αγκαλιά και αποκοιμήθηκε στη ζεστασιά των χνώτων σου. Το πρωί, άνοιξες τα μάτια, δεν ήξερες ακόμα αν ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ τέλειωσε ή είδες εφιάλτη.

Νιώθοντας όμως την κρύα αγκαλιά της κατάλαβες. Τα χείλη σου, όσο κι αν προσπάθησες να το αποτρέψεις… ψιθύρισαν:

ΚΑΛΗΜΕΡΑ αγαπημένη μου Μοναξιά…..

Στο σήμερα:

Χθες… έλαβα ένα τηλεφώνημα. Ένας φίλος, ήθελε παρέα να πιει το μπουκάλι με το αλκοόλ, αλλά δεν μπορούσε μονάχος. Η κοπελιά τον είχε αφήσει για άλλον (καθόλου πρωτότυπο).

Το λυπηρό (γι’ αυτόν) ήταν οι βολές που εκτόξευε εναντίον της, αλλά περισσότερο εναντίον του Νέου αμόρε… ΚΑΤΑΝΤΙΑ…

Αφού αναλωθήκαμε στα πεπραγμένα, αφήνωντάς τον να ξεσπάσει, ήρθε η ώρα να τον ταρακουνήσω…

Ναι ρε φίλε, είναι κακάσχημος, έχει καμπούρα και μισόκλειστα μάτια. Είναι μόλις ένα δάχτυλο ψιλότερος από το σκαμνάκι σου και ίσως ποτέ του να μην έχει δει γυναικείο αιδοίο. Να συμφωνήσω (αφού το λες) ότι δεν την αγαπάει και ότι σκοπός του ήταν μόνο να σας χαλάσει το «όμορφο» που είχατε… Σκέψου όμως λίγο… ΑΝ αυτός είναι όλα αυτά (που τα περισσότερα δε λέγονται και δε γράφονται), δεν νομίζεις πως το μόνο που κάνεις είναι να ΞΕΦΤΙΛΙΖΕΙΣ τον εαυτό σου… αφού για εκείνον σε παράτησε η Μ.?

Με κοίταξε απορημένος, σαν να μην είχε σκεφτεί ποτέ αυτό το ενδεχόμενο.

- Τι λες ρε Πάνο?

- Λέω να σκεφτείς λίγο πιο καθαρά αυτά που λες.

- Δηλαδή, εγώ φταίω?

- Ναι ρε Λ. μου, εσύ φταις. Πρώτον, που υποβιβάζεις τόσο πολύ τον εαυτό σου. Είναι κατάντια ρε φίλε. Είναι ξεπεσμός να καταφέρεσαι έτσι για έναν άνθρωπο, που το μόνο που έκανε είναι να δώσει κάτι παραπάνω από σένα… Και θες και τη γνώμη μου για τη Μ.? Αν είναι π$#%να, κακομαθημένη και ιδιοτελής ή αχάριστη, εσύ τι είσαι που ήσουν τόσο καιρό μαζί της?

Κάπου εκεί σταμάτησε η κουβέντα, πίναμε σιωπηλοί και αραιά και που τον έπιανα από τον ώμο, δηλώνοντας: ΜΑΖΙ ΣΟΥ ΕΙΜΑΙ, αλλά αυτή είναι η αλήθεια…

Στο αύριο:

Ποιος το ξέρει? Εγώ πάντως ΟΧΙ…

Ρε κάτι άνθρωποι...

2008-01-12T16:48:00.001+02:00

ΩΩΩΩ…. τι όμορφο σκυλάκι!!!!

Άχου το μωρέ, το έβγαλες βολτούλα να κάνει πιπί του? Αααα, θα σε μαλώσω. Το αφήνεις μόνο του να τρώει? Όχι καλέ. Να το ταΐζεις στο στοματάκι του. Μην παίρνει κι πολλές πρωτοβουλίες. Δεν είν’ σωστό!

Έτσι μπράβο. Τίναξε και το πουλάκι του τώρα, γιατί μόνο του δεν σκαμπάζει. Ρε τι αφεντικό είσαι εσύ. Έτσι, μπράβο! Να ελέγχεις και που κρύβει τα κοκκαλάκια του το χρυσό μου.

Τι στέρηση ελευθερίας και αηδίες καλέ. Αυτά είναι για βαρβάτους και κυρίως για ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ. Τα σκυλάκια… πρέπει να τα πιάνεις από το λουράκι και να τα σέρνεις.

Α, και κοίτα.. μην είναι αδέσποτα, γιατί κι αυτά έχουν βούληση. Τα άλλα λέω εγώ. Αυτά του σαλονιού!

ΑΣΧΕΤΟ (1): ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΟΝ ΜΑΝΔΡΑΓΩΡΑ!!!

ΑΣΧΕΤΟ (2): Άντε να δούμε πότε θα καταφέρω να περάσω να σε δω. Μου έλειψες και φαίνεται…

ΑΓΙΑ ΝΥΧΤΑ remake

2008-01-12T16:46:00.001+02:00

ΆγΡια νύχτα σε προσμένει

με χαρά η εργατιά

και με πίστη αντηχούμε,

τον αγώνα μας υμνούμαι

μ' ένα στόμα μια φωνή,

ναι, με μια φωνή

Η ψυχή μας φτερουγίζει

μες τους δρόμους τριγυρίζει

όπου λάβαρα και βάσανα

Σωματίων όλοι μέλη

στο λαό μας "Ωσαννά, ναι, Ωσαννά"

Οικουμένη, δείτε όλοι,

τα παιδιά τα ζωντανά

και μ' ευλάβεια μεγάλη

'κει που σοσιαλισμός προβάλλει

προσκυνήστε με χαρά, ναι με χαρά

(Συγνώμη για την παράκρουση, αλλά είχα έμπνευση)

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

και

ΕΙΡΗΝΗ, ΥΓΕΙΑ, ΑΓΑΠΗ

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΥΣ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥΣ

Μαζί το νέο έτος πάλι!

Ο νόμος του Μέρφυ

2008-01-12T16:45:00.001+02:00

Όταν θέλεις κάτι πάρα πολύ, το σύμπαν συνωμοτεί ώστε να το πετύχεις.

(Πάολο Κοέλιο)

Όταν θέλεις κάτι πάρα πολύ το σύμπαν συνωμοτεί ώστε να στο γ$%ει.

(Νόμος του Μέρφυ)

Πάλευα απεγνωσμένα, από κάπου να πιαστώ, να κρατηθώ. Ήταν βλέπεις νωπά τα σημάδια της απογοήτευσης. Όμως, η όποια σκέψη και κάθε κίνηση, έπεφτε στο κενό.

Κάποια στιγμή βαρέθηκα, απογοήτευση ήταν μάλλον. Είπα, ΔΕΝ ΒΑΡΙΕΣΑΙ ΟΠΩΣ ΚΑΤΣΕΙ, και περίμενα πότε θα κάτσει. Τίποτα, όμως, δεν σου χτυπάει την πόρτα έτσι απλά, λέγοντας: «Γεια σου, ήρθα». Δεν είχα όμως τα ψυχικά αποθέματα να το κυνηγήσω. Έτσι, πέρναγαν οι μέρες, οι μήνες… ζώντας στο κενό της απραξίας, περνώντας νύχτες σε αγκαλιές που το πρωί δεν γνώριζα ή βράδια απολογούμενος στον εαυτό μου για τη μοναξιά που του χάριζα.

Μέχρι εκείνο το βράδυ…

Ξαφνικά, θυμήθηκα πως χτυπάει η καρδιά όταν νοιώθει. Έπιασα τον εαυτό μου να κάνει σχέδια (ξανά). Να ονειρεύεται και να αυτοσχεδιάζει.

Από τότε έχει περάσει καιρός. όμως αντί να καταλαγιάζει, φουντώνει ολοένα η επιθυμία μου να βρεθώ κοντά σου, να σου μιλήσω, να σε ακούσω, να σε κάνω να χαμογελάσεις.

Ξέρεις, έχω φυλακίσει τη φωνή σου στο μυαλό μου. Πατάω το play κάθε τρεις και λίγο και σε ακούω να μου λες τα ανομολόγητα. Είναι η παρηγοριά μου, όσο είσαι μακρυά και μου λείπεις… μου λείπεις πολύ, χωρίς να μπορώ να εξηγήσω το γιατί.

Θέλω να πάμε οι δυο μας στο πάρκο. Να κάτσουμε στην κούνια και να προσπαθούμε να φτάσουμε τα αστέρια. Θυμάσαι…? Ήμασταν μικροί και ήσουν στη διπλανή κούνια. Σε κορόιδευα, σε χλεύαζα στους φίλους μου και δεν σε έκανα παρέα. Θυμάσαι…? Το βράδυ όμως που έπεφτα να κοιμηθώ σε σκεφτόμουν. Έκλαιγα που δεν ήσουν δική μου και ευχόμουν να ξανακάνουμε κούνια και να σου πω, πόσο σε θέλω. Ήσουν πάντα εκεί…

Τώρα, πια, δεν ντρέπομαι να κλαίω για σένα. Ντροπή δεν είναι να αγαπάς, ντροπή είναι να το κρύβεις. Από τότε σε περίμενα… καθισμένος στην κούνια, ζαλιζόμουν για να μην σκέφτομαι, μα…

Τώρα λοιπόν, αφού αυτό που θέλεις, έρχεται όταν πάψεις να το κυνηγάς… φοβάμαι. Φοβάμαι μην επαλειφθεί ΞΑΝΑ ο νόμος του Μέρφυ. Γιατί αυτός ο νόμος λέει πως όταν κυνηγάς κάτι, δεν το πετυχαίνεις. Όταν πάψεις να τρέχεις πίσω του, το πιάνεις. Όταν όμως πάψεις να τρέχεις πίσω του, για να το πιάσεις… τότε χάνεται…

Φοβάμαι πως το όνειρο που ζω, θα τερματιστεί όταν μια ύποπτη κραυγή με ξυπνήσει….

Θέλω όμως πολύ να το γευτώ. Θέλω να πάμε στο πάρκο, να κάνουμε κούνια και να σου πω, τι νοιώθω για σένα, χωρίς ενοχές για τα δάκρυα της προηγούμενης νύχτας.

Θέλω να βρω το παραθυράκι, που σε κάθε νόμο υπάρχει. Να χωρέσω να μπω κι εκεί να βρω την καρδιά σου. Να τη ζεστάνω από την παγωνιά του χειμώνα που πέρασες και να πιάσω τα άστρα μέσα από τα υγρά μάτια σου…

Θέλω να σπάσω το νόμο του Μέρφυ, αλλά τον φοβάμαι….

ΑΣΧΕΤΟ: (λίγο) Θες να με καταλάβεις? Είναι πολύ εύκολο. Είμαι ανοιχτό βιβλίο, χωρίς δύσκολες λέξεις και με πολλές εικόνες. Το μόνο που χρειάζεται είναι να ΘΕΣ να με διαβάσεις. Μόνο, πρόσεξε. Η αλήθεια κρύβεται πίσω από τις λέξεις.... Ο αποκρυφισμός ήταν το ταλέντο μου από μικρός. Κάτι σαν ευχή και κατάρα μαζί. Μη βιαστείς, λοιπόν, να με ξεφυλλίσεις. Διάβαζε προσεκτικά και ΜΟΝΟ όταν έχεις όρεξη...

16/12/1995

2008-01-12T16:43:00.000+02:00

Κι αν περάσαν τόσα χρόνια

κι ήρθαν άλλες Κυριακές.

Η αγάπη ταπεινώνει,

τις ανέραστες ψυχές.

Σαν την ώρα μπρος στον δείκτη

σαν στο κρίμα η ενοχή,

η αγάπη πήγε κρύφτει

στης καρδιάς μου εσοχή.

Στου μυαλού μου το θρονάκι,

είσ’ εικόνα ζωντανή.

Τ’ όνομά σου κοριτσάκι,

σαν το φως θε να φανεί.

Μες την αγκαλιά μου σ’ έχω

και τα μάτια σου κοιτώ.

Θα πεθάνω δεν αντέχω,

μη μ’ αφήσεις σου ζητώ.

Ημέρα μνήμης η σημερινή. Η ταυτότητα ενός ανθρώπου, ακόμα και ολόκληρου έθνους χάνεται, όταν ξεχνιέται η Ιστορία του.

Δώδεκα χρόνια αργότερα, δεν ξεχνώ. Σε αγάπησα, σε εμπιστεύτηκα. Ήθελα να χτίσω ένα κάστρο γύρω από την αγάπη μας, ώστε τίποτα να μην μπορέσει να ταράξει τη ζωή που σχεδιάζαμε....Παραμέρισα ακόμα και προσωπικές πεποιθήσεις και ανέβηκα τα σκαλιά της εκκλησίας, ως ελάχιστο δείγμα ψήγματος αγάπης...

Δεν υπολόγισα όμως τους Δούρειους Ίππους που μόνοι μας ανοίξαμε τις πύλες να μπουν και νά 'μαστε δώδεκα χρόνια μετά, να μην υπάρχει τίποτα αναμεσά μας που να θυμίζει εκείνη τη μέρα, αλλά το χειρότερο... σε έχω ξεπεράσει τόσο που με ξενερώνει η ιδέα πως κάποτε θα πέθαινα για σένα.

- Ήθελες η 16η Δεκέμβρη να είναι η μέρα που άλλαξε ο κόσμος (σου)?

χαχα χα χα χαχαχα χαχαχαχα

χα χα χα χα χα χα χα

χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχα

Καραγκιόζη... σε ένα ερείπιο μένεις, μια καλύβα ξεχαρβαλωμένη. Πότε επιτέλους θα πάψεις να ονειρεύεσαι παλάτια?

ΑΣΧΕΤΟ: δεν υπάρχει σήμερα άσχετο

(το παραλίγο ποίημα, γράφτηκε 16/12/'96 και αποτελούσε το περιτύλιγμα του επετειακού δώρου)

μηΤΕΡΑΣ έργον...

2008-01-12T16:42:00.000+02:00

Σεξουαλική κακοποίηση ανηλίκων

Τη φρίκη ζούσε μέσα στο οικογενειακό της περιβάλλον μια 11χρονη, στην οποία είχαν ασκήσει σεξουαλική κακοποίηση ένας 83χρονος, ένας 60χρονος ιερέας και ο φίλος της μητέρας της. Την 11χρονη εξέδιδε η ίδια η μητέρα της, ενώ το περιστατικό αποκαλύφτηκε, όταν η μικρή το κατήγγειλε στην Αστυνομία.

Χτες, οδηγήθηκαν στον εισαγγελέα η 33χρονη μητέρα, ο 42χρονος σύντροφός της, ένας ιερέας και ένας 83χρονος, οι οποίοι φέρονται να εμπλέκονται σε υπόθεση παιδεραστίας, με θύματα, εκτός από το 11χρονο κορίτσι, ένα 8χρονο κορίτσι και ένα 9χρονο αγόρι. Όπως ανακοινώθηκε από την αστυνομία, η μητέρα και ο 42χρονος εξέδιδαν τα παιδιά, υποβάλλοντάς τα σε βασανιστήρια. Σύμφωνα με την ΕΛ.ΑΣ., στην υπόθεση εμπλέκεται και ο 60χρονος ιερέας, ο οποίος φέρεται να είχε βιάσει το κοριτσάκι στο παρεκκλήσι ιερού ναού στο Ίλιον.

Η υπόθεση της σεξουαλικής κακοποίησης ανατέθηκε στον 4ο ειδικό ανακριτή. Οι κατηγορούμενοι πήραν προθεσμία για να απολογηθούν την Τρίτη.

Όταν το διάβασα (Ριζοσπάστης 15/12/07), τσαντίστηκα τόσο πολύ που για μια στιγμή ντράπηκα που λέγομαι «άνθρωπος». Τόση σαπίλα, τέτοια κατάντια… η ξεφτίλα στο μέγιστο βαθμό της.

ΜΑΝΑ… με φίλτρο, με ανθρωποειδή γνωρίσματα. Η αηδία μου χτύπησε κόκκινο, τόσο γι’ αυτήν, όσο και για τους υπόλοιπους εμπλεκόμενα εμετικούς.

Έφυγα από τη δουλειά το βράδυ και στο δρόμο, μια εικόνα περνούσε καρέ καρέ από το μυαλό μου. Ήθελα να ξεφύγω, να σκεφτώ κάτι άλλο. Μάταια… ξανά και ξανά… μπρος στα μάτια μου τα δυο αθώα μάτια, γεμάτα απόγνωση, φόβο και αγωνία. Μια ψυχούλα που ήθελε να κρυφτεί στην αγκαλιά της «μαμάς», για να ξεφύγει από τα δόντια του δράκου. Αλλά… σε ποια αγκαλιά…? Της «μάνας» που συναινούσε? Που χρηματιζόταν εκμεταλλευόμενη τα παιδικά κορμιά τους…? ΣΕ ΠΟΙΑ ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΣΜΕΝΗ ΜΑΝΑ…?

Και ξημέρωσε…

Πέρασα από το σπίτι των δικών μου, για καφέ. Η τηλεόραση έπαιζε, το πρωινό δελτίο ήταν σε εξέλιξη και το θέμα… ποιο άλλο?

Εκεί η αηδία μου κορυφώθηκε… παρακολουθώντας το παπαδαριό να «βλασφημεί» σε βάρος του κοριτσιού που το αποκάλυψε υπερασπίζοντας το άμεμπτο του παπατράγου που δεν σεβάστηκε ούτε το αξίωμα, ούτε καν αυτό που ο ίδιος πρέσβευε…

Από την άλλη… ηθικολόγοι και ψυχαναλυτές, να απορούν, να αναλύουν και να «υπερασπίζονται» τις ψυχούλες, κρύα ψυχρά και με τέτοια κυνικότητα, που νόμιζες ότι παρακολουθείς προσπάθεια μεγαλοδικηγόρου, να αποδείξει την ανύπαρκτη αθωότητα κατηγορουμένου για έγκλημα πάθους…

Και ρωτώ… τους θεοσεβούμενους και θεολάτρες, όποιον κι αν θεωρούν Θεό:

Που είναι ο Θεός σας τώρα?

Αυτά τα κτήνη, στη χειρότερη θα πάνε φυλακή κι εκεί… θα πάρουν αυτό που τους αξίζει, ειδικά αυτή η «μάνα»… (πολύ θα το χαιρόμουν να κοιτάζω την ώρα που συγκρατούμενες θα της ανταποδίδουν την αγάπη που έδειξε για τα σπλάχνα της). Θα πάνε στην κόλαση κι εκεί ο Βελζεβούλης θα τους το ξεπληρώσει…

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ αυτά τι φταίνε ρε ΘΕΕ…? Τι χρωστάνε να ζήσουν μια στοιχειωμένη ζωή? Τι έκαναν αυτά τα αγγελούδια, για να αξίζουν τέτοια ταπείνωση? Πως θα κλείσουν οι πληγές τους, ώστε να καταφέρουν να έχουν μια ζωή σαν όλες τις άλλες? Ποιος Παράδεισος θα χωρέσει τόσο πόνο και θλίψη? Και τι να τον κάνουν όταν από τα πέντε τους γνώρισαν την κτηνωδία από την ίδια τους τη μάνα? ΠΩΣ????….

Αλλά και οι άλλοι… οι ηθικοί και πονεσιάρηδες πολίτες…? ΩΡΑΙΟ θέαμα, ευκαιρία για να εκδηλώσουν την οδύνη τους. Να σταθούν πάνω από το κεφαλάκι αυτών των λουλουδιών και να χαϊδέψουν τα απαλά μαλλάκια τους… ΟΣΟ Η ΚΑΜΕΡΑ τραβάει βίντεο την «καλοσύνη» τους….

Κι οι άλλοι, αυτοί που η κάμερα δεν τους αγγίζει. Σιχαίνονται, απορούν, επαναστατούν φωνάζοντας και βρίζοντας από τον καναπέ… άντε να κάνουν κι ένα σχόλιο στο προσωπικό τους ημερολόγιο….

Κι αύριο… όλα μέλι γάλα. Έχει και ντέρμπι, βλέπεις. Στο κάτω κάτω το δικό τους το παιδί… είναι μακριά από τέτοια δυστυχία… Το πρωί της Κυριακής, δεν θα θυμίζει σε τίποτα το βράδυ της Παρασκευής……

ΜΠΡΑΒΟ, ΕΥΓΕ…. Κατ’ εικόνα κι ομοίωση… σαρκοβόρο και σιχαμερό σκουλήκι που τολμάς να αποκαλείσαι… ΑΝΘΡΩΠΟΣ…

ΑΣΧΕΤΟ: (καθόλου) σήμερα δεν θα ανάψω το κριαράκι, σε ένδειξη πένθους και διαμαρτυρίας... Έτσι, για να δείξω ότι συμπονώ, ότι μοιάζω κι εγώ "άνθρωπος". Από αύριο πάλι...

Red7... Red8... Red9... RED τέλος

2008-01-12T16:41:00.000+02:00

Είναι φορές που η βλακεία είναι ανίκητη!

Μία από αυτές είναι να κάνεις τον πονηρό για να αποδείξεις το ευφυές του χαρακτήρα σου. Εμείς, οι άλλοι είμαστε ηλίθιοι, δεν καταλαβαίνουμε. ΕΣΥ Θεά μόνο γνωρίζεις και ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ από βάθος καρδίας που μας το αποκάλυψες…

ΒΕΒΑΙΑ, δεν μπήκες στον κόπο να αναρωτηθείς:

ΓΙΑΤΙ κάποιος να πρέπει να κρύβει την ταυτότητά του σκόπιμα?

ΓΙΑΤΙ αναγκάζεται να παρατυπεί, προκειμένου να εκφράζει τις απόψεις του?

ΠΟΙΟΣ είναι αυτός που θέλει να αποφύγει και ΓΙΑΤΙ…?

Εσένα σου είναι αδιάφορο όμως… ΕΣΥ μεγαλοφυές, αστυνομικό δαιμόνιο… προκάλεσες προβλήματα, (που μπρος στη ΔΟΞΑ που πήρες αποκαλύπτοντας την «άγνωστη» ταυτότητα… πήρες τα ΕΥΣΗΜΑ) αδιαφορώντας .

Τολμάς να ΚΡΙΝΕΙΣ κιόλας, και να μιλάς περί «επίδοξων συγγραφέων», τη στιγμή που ΟΥΤΕ γράφεις κάτι καλύτερο, ΟΥΤΕ καν διατυπώνεις σωστά τα σχόλιά σου…

ΝΑΙ σε σένα το λέω.. και μην κάνεις ότι δεν καταλαβαίνεις… για να κρίνουμε τους άλλους ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ πρώτον να έχουμε να αντιτάξουμε κάτι τουλάχιστον ισάξιο και δεύτερον να κοιτάμε λίγο τον εαυτό μας και να αφήσουμε τους άλλους…

Το τρίτο, το χειρότερο. Τι θα έλεγες να αναλογιστούμε τι επιπτώσεις μπορεί να έχει μια απερισκεψία μας?

ΤΑ ΧΩΝΩ ΜΕΡΟΣ Βου…

Αδελφάκι, λυπάμαι. Δεν μπορείς να γίνεις μέλος. ΠΡΕΠΕΙ πρώτα να σκάσεις 700 ευρώπουλα για PC, να δώσεις νταβατζιλίκι πάγιο για σύνδεση ώστε να έχεις άλλο IP και μετά να γίνεις μέλος. Γιατί, αν απλά εκφράζεσαι, θα σε περάσουν για μένα και θα χάσω τη θέση μου. Κατάλαβες?

ΤΙ??? Δεν κάνεις σχολιασμούς σε άλλους? ΔΕΝ γράφεις στο περιοδικό? Δεν κυνηγάς μανιωδώς «νότες» όπως άλλοι? ΔΕΝ θες να πάρεις αστεράκι γράφοντας τι χρώμα είχε το γάλα σου ή τι έγινε το πρωί στο σχολείο? ΚΑΙ μένα τι με νοιάζει… ρε μπράδα… είπαμε ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ…

Εδώ γράφουμε για το πρωινό που φάγαμε… τι μουσική παίξαμε χθες, τι μουσική θα ακούσουμε αύριο… άντε να κάνουμε και κάνα σχόλιο για το καλαμπόκι και τις επιπτώσεις της υπερθέρμανσης του πλανήτη. Εσύ θα κάτσεις να γράψεις Λογοτεχνία? Α πα πα πα…. όχι δεν γίνεται…

Υ.Γ. Η Red9 ήταν καλή φίλη, υπέροχος άνθρωπος και τα κείμενά της ήταν τόοοσο δυνατά και ακραία. Από σήμερα δεν υπάρχει πια. Κάποιοι θα συνεχίσουμε να τη διαβάζουμε και να τη θαυμάζουμε…

Κρίμα … για όλους τους άλλους!

ΑΣΧΕΤΟ (1): Επειδή δεν γουστάρω τα κοινότυπα, είπα να σουβλίσω δέντρο, αλλά ποιος θα το έτρωγε... Έτσι αποφάσισα να στολίσω αρνί, που τρώγεται και το χαίρεσαι κιόλας με γιρλάντες και λαμπιόνια...

ΑΝΤΕ ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!!!

ΑΣΧΕΤΟ(2): Αν υποψιαστώ ότι για να είμαστε «μαζί» πρέπει να μένουμε «χώρια»… πολύ βαρέως το παίρνω συννεφούλα… πολύ βαρέως λέμε! Το βράδυ… θα σε περιμένω, μην αργήσεις να χαρείς ότι αγαπάς. ;-)

Για σένα και το Θρύλο, αντέχω και το ΞΥΛΟ

2008-01-12T16:38:00.000+02:00

ΑΣΧΕΤΟ (1) ΚΑΙ ΚΑΛΟΟΟΟΟ!!!!!!!!

Είσαι ΘΡΥΛΟΣ!

2007-12-12T00:48:00.001+02:00

To... δέντρο μου

2007-12-11T12:26:00.000+02:00

Είμαι ΕΔΩ...

2007-12-04T03:33:00.000+02:00

Έλειψα πολύ...

Όχι γιατί δεν είχα κάτι να γράψω, αλλά γιατί δεν έβρισκα χρόνο να το κάνω. Μπλεγμένος στον ιστό της αδηφάγου αράχνης.

Στρώνει χαλί, υπόσχεται οργασμό και θεοποίηση. Είναι τεράστια, μέχρι και ΤΕΣΣΕΡΙΣ φορές μεγαλύτερη, λουσάτη και με μυρωδιά που μαγεύει. Τα πλούσια πλεκτά της, σπινθηρίζουν στον ήλιο, με αναλαμπές που σαγηνεύουν.

Κι εσύ, μικρέ κι ανόητε, τσιμπάς. Νομίζεις πως είσαι άξιος να της χαρίσεις οργασμό με αντάλλαγμα, κομμάτι από την αίγλη της, συνέταιρος στον πλούτο της.

Είσαι όμως πολύ μικρός ανόητε…

Την πηδάς, της χαρίζεις τον εαυτό σου. Σου κάνει κόλπα που σου θολώνουν το μυαλό και ξεχνάς πως ότι έχει, το απέκτησε ληστεύοντας την τσέπη σου, κλέβοντας από το σπέρμα σου, για να χτίσει την αυτοκρατορία της. Σου δανείζει με τοκογλυφία, αξίες και ύλη που είναι ΔΙΚΑ ΣΟΥ…

Κι αφού, τελειώσεις… κι αφού τινάξει τα ποδάρια της από ηδονή και φτάσει σε οργασμό…

ΣΕ ΤΡΩΕΙ…. ηλίθιε!

Κυριακάτικη (φωτο)εκδρομή

2007-11-13T11:50:00.000+02:00

Κυριακάτικη (φωτο)εκδρομή

Τελευταία όποιον δρόμο και να πάρω, καταλήγω στο ίδιο σημείο.

Νοιώθω σαν ποδοσφαιριστής που ξαφνικά, βρίσκεται σε λάθος αγώνισμα...

Πετάω τη στολή και τρέχω στο μουσείο.

Εκεί που έχω φυλάξει παλιές μου δόξες...

Παρκάρω όπως όπως και κατηφορίζω προς την παραλία

Βρίσκω μια παρέα και κερνάω ρακές.

-Στην υγειά μας ρε παιδιά. Να πάνε κάτω τα φαρμάκια

Και βάζε και πίνε... και ξαναματαβάζε και πίνε... έρχεται κι η ανάγκηηηη.

- Ρε παίδες, που είναι τα αποχωρητήρια?

- Μπαίνοντας δεξιά, δεύτερη πόρτα

Όχι... εγώ θέλω κάτι γρήγορο...

Προχωρώ στο βάθος της αίθουσας και βλέπω (προς μεγάλη μου έκπληξη) ανακοίνωση:

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ!!!

- Το βράδυ εδώ θα έρθουμε, γιατί στα υπόλοιπα μαγαζια, παίζουν "πεθαμένοι"...(απορία... τους μουσικούς εδώ, τους ακούν ή τους τρώνε?)

Βρίσκω μια πόρτα και χαμογελάω με την επιγραφή,

νομίζοντας πως είναι χιούμορ...

Ανοίγω την πόρτα και βρίσκομαι στην τουαλέτα...

ΩΡΑΙΑ!!! Εδώ θα ξαλαφρώσω που έχει και θέα τη θάλασσα!

Με τα πολλά, αφού έχουμε πιει τα καραφάκια μας, κόβει λόρδα.

- Τι θα φάμε ρε μάγκες?

- Στάκα, Πάνο, θα παραγγείλουμε κάτι γρήγορο.

Έλα που δεν έχει σήμα το κινητούλι...

Οπότε τραβάει ο ένας της παρέας να πάρει τηλέφωνο...

Το ταβερνάκι λίγο πιο πάνω...

αλλά αμφίβολο αν τελικά θα φάμε κόκορα κρασάτο

- Εδώ που ήρθαμε ρε μάγκες... δόντια δεινόσαυρου

πρέπει να έχουμε για να μασήσουμε το κρέας...
- Και τι σκάς...? Μισό λεπτό... έχει προσφορά το κατάστημα!

Το απογευματάκι... πια λέμε: Δεν πάμε μια βόλτα να πάει κάτω ο Κοκορόσαυρος?

Και τσουλάμε προς τον λόφο, όπου αντιλαμβάνομαι πως δεν είναι και η καλύτερη ιδέα...

Κι αφού:

Παίρνω τα φιλαράκια μου, φορτώνω το τουτού με ότι σκουπιδαριό

είχαμε μαζέψει στην παραλία (όντας οικολόγοι)...

... και τραβάμε για τις Μεγάλες Πίστες, να πιούμε τα Σκάτς μας,

ακούγοντας πιότης (ποιότητα α λα τσιφτετελού χανούμ)

ΑΝΤΕ ΒΡΕ...Κι όπως λέει κι ο λαός:

(αυτό το τελευταίο... γιατί νομίζω πως ξέρω ποιος το κρατάει...?)

Πάλι... πάλη...

2007-09-27T01:49:00.000+03:00

Κατάλαβες?

Όχιιι?

ΚΑΚΩΣ...!

Αφιερώνω στίχους

2007-09-27T01:48:00.000+03:00

Εύχομαι να νοιώθεις πάντα έτσι
και κανένα γκρίζο σύννεφο
να μην σκιάσει αυτό που ζεις!

Να είσαι καλά φιλαράκι, το έγραψα για πάρτι σας!

ΑΣΧΕΤΟ: Μου έχουν πει να προσέχω τι εύχομαι... εγώ θα τη ρίξω την παραγγελιά εντός των ημερών κι ας μετανοιώσω. Στο κάτω κάτω... είμαι σε πορεία προς τον τοίχο (βλέπε ανάρτηση BAT CITY NIGHT), και από κάτω το κενό. Άσε που μπορεί πέφτοντας (αν δεν περάσω τον τοίχο), να βρω και πορτοφόλι...

Πολεμάτε μ@#$% άλλοι τα κονομάνε!!!

2007-09-27T01:45:00.000+03:00

Στίχοι: Γιώργος Παπαστεφάνου

Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος
Πρώτη εκτέλεση: Μαρία Δημητριάδη

Ένα πρωινό η Παναγιά μου
θά 'ρθει να με βρει στην ακρογιαλιά.
Πέλαγο κρυφό τα όνειρά μου
κι έστειλες εσύ βάρκα με πανί.

Πόσο σ' αγαπώ κανείς δεν ξέρει
κι αν θα μ' αγαπάς, μικρό μου ταίρι
καλοκαιρινό, σ' αγαπώ.

Θα σταθείς ψηλά στο παραθύρι
πάνω στα μαλλιά άστρα του νοτιά.
Έχει η Παναγιά καραβοκύρη
να μας πάει μακριά, πέρα απ' τη στεριά.

Και μετά τη στεριά...? Έτσι είναι αγαπητή "Άναμπελ". Είναι ωραία να ερωτεύεσαι κατακαλόκαιρο. Συνήθως, όμως, μένει εκεί. Μετά έρχεται το Φθινόπωρο. Κίτρινα φύλλα σκεπάζουν τη γη που κάθησες και ομολόγησες τον έρωτά σου. Η βροχή σβήνει ότι έγραψες και το παρασύρει στη θάλασσα. Εκεί, που με το νερό ως τα γόνατα χάζευες το φεγγάρι και έκανες όνειρα "θερινής νυκτός". Και μένει μόνο η ανάμνηση που τίποτα δεν μπορεί να τη σβήσει. Μια γλυκόπικρη γεύση και μια ευχή, να ξαναζήσεις Εκείνο το όνειρο.

ΑΣΧΕΤΟ: Τι έγινε πάλι σήμερα… έγραψε ιστορία η Ελλαδίτσα μας (ευτυχώς που είναι και ο αθλητισμός). Πέντε στα πέντε κι άμα βάλεις ότι κι εμείς ΔΕΝ χάσαμε, ΘΡΙΑΜΒΟΣ!!! Βέβαια, παρά την πίκρα που μου πρόσφερε απλόχερα η ομαδάρα (ποια…? Γιατί υπάρχει εν Ελλάδι άλλη?), χαίρομαι, χάρηκα πάρα πολύ σήμερα ακόμα και με τον ακατανόμαστο, που λίγο έλειψε να τα κάνει θάλασσα ακόμα και με τον Σλοβάκικο καφενέ… (εδώ τελειώνει το φίλαθλο πνεύμα μου, το στέλνω για ύπνο).
Αυτό που χαίρομαι όμως πραγματικά είναι η αφέλεια των «τρικολόρε» (πράσινο, κίτρινο και όλα τα λοιπά αντιολυμπιακά θύματα).
Χλευάζανε και γελούσαν τα μουστάκια τους, ενώ τα πικρόχολα σχόλια έδιναν κι έπαιρναν. ΞΥΠΝΑΤΕ κοροϊδάκιαααα… για μας δουλεύεται!!!!
Κάνουμε την πλάκα μας, πηγαίνουμε τα ταξιδάκια στας Ευρώπας (πρώτη θέση, παρακαλώ) και μετά τα Χριστούγεννα, ταπεινώνουμε δυο τρεις ομαδούλες που νομίζουν ότι επειδή επιπλέουν… είναι και χουρμάδες, για να πανηγυρίσουμε ΆΛΛΟΝ έναν τίτλο (γιατί η ιστορία με τίτλους γράφεται κι όχι με συμμετοχές σε ρόλους κομπάρσου). Οι άλλοι… ταλαιπορορούνται στα αμπελοχώραφα, γιατί…?
Άντε βρε, και στους ομίλους. Έτσι, για να μαζεύουμε κανένα πόντο. Μη χάνουμε και τις διακοπές του καλοκαιριού για… προκριματικά… Δεν αρμόζει στον Βασιλέα να σερβίρεται το γεύμα του, έχει τους υπηρέτες…!
ΑΑΑΑααααχ το κατά ευχαριστήθηκα! Έβγαλα όοοολη τη χολή που με ποτίσατε!

Τι κάνει νιάου νιάου στ' αποκαΐδια...

2007-09-25T13:15:00.000+03:00

Διαβάζοντας σκόρπιες ειδήσεις, ανακαλύπτεις έναν κόσμο που δεν φαντάζεσαι ότι είναι δυνατόν να υπάρχει (εκτός από τη νοσηρή φαντασία σεναριογράφων του εμπορικού κινηματογράφου ή κάποιου μυθιστοριογράφου με αχαλίνωτη φαντασία)….

Ξεκινώντας, να αναφέρω ότι ο Αχελώος είναι ΚΑΙ επίσημα, χώρος εναπόθεσης τοξικών και άλλων αποβλήτων. Κατ’ επέκταση, λαμβάνουν χώρα ενέργειες που ως σκοπό έχουν την εκμετάλλευση της ευρύτερης περιοχής των Βαλκανίων ως… χωματερής της Ευρώπης. Γιατί άραγε τέτοια πρεμούρα από κάποιους, για τη «σταθερότητα» στα Βαλκάνια? Πως επιτυγχάνεται…? Εδώ, το αφήνω στην κρίση του καθενός και απλά αναφέρω, την ολοένα αυξανόμενη διάσπαση των κρατών σε κρατίδια….

Γνωρίζουν πολλοί, άραγε, ότι το καλαμπόκι (το γνωστό καλαμπόκι που αγοράζουμε ψημένο και νόστιμο, αλλά και το ποπ κορν που συνοδεύει τις ταινίες στο σινεμά), δεν υπάρχει πλέον ως φυσικό προϊόν? ΝΑΙ, σωστά το έγραψα. ΔΕΝ υπάρχει(!). Είναι το πρώτο είδος που εξαφανίστηκε από τον πλανήτη. Αυτό που υπάρχει είναι αποτέλεσμα καλλιέργειας σπόρων μιας χρήσης. Παρασκευάζεται εργαστηριακά, φυτεύεται και παράγει καρπό για μια χρονιά ΜΟΝΟ… μετά, ξαναφυτεύεται…(!). Υποθέτω πως το δρόμο που χάραξε το μιστακιοφόρο θα ακολουθήσουν κι άλλα προϊόντα, λόγω χαμηλού κόστους και υψηλού κέρδους… Η Βουλγαρία, μεγάλο όνομα έχει… Μήπως να ξεσηκωθούν οι κάτοικοι της Φιλλιπούπολης, να διεκδικήσουν την ελληνικότητά τους και να έχουμε δυο ανεξάρτητα κρατίδια, τη Βουλ και τη Γαρία (?) λέω εγώ τώρα… Μπαααα, αυτοί ασπάστηκαν τον Ευρωπαϊσμό, έχουν και ευρώ, οπότε μάλλον τη γλίτωσαν…!

Είναι της μοδός οι καλλιέργειες φυτών, που με ειδική επεξεργασία κατασκευάζεται καύσιμο, το οποίο, λέει, θα λύσει το ενεργειακό πρόβλημα. Το κέρδος μεγάλο (το οικονομικό, μην πάει κανενός το μυαλό ότι νοιάζεται κανείς για το περιβάλλον). Έτσι, έχει δημιουργηθεί η τάση να «ξηλώνονται» εκτάσεις οπωροκηπευτικών, προκειμένου να καλλιεργούνται «φυτά». Με απλά λόγια… αντίο μαρουλάκια, δεν σας χρειαζόμαστε, άσε που μπορούμε να σας «θρέψουμε» και στον σωλήνα κάποιου εργαστηρίου. Τι λέγαμε για το καλαμποκάκι? Ποιος έχει σειρά να σηκώσει το χέρι του!

Επίσης, στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο φαρμακευτικός οργανισμός (κολοσσός), παρασκεύασε άκουσον άκουσον, απόλυτα χημικό ελαιόλαδο (!!!)

Εργαστηριακό ΚΑΙ αυτό και το βασικότερο, χωρίς τη χρονοοικονομική επιβάρυνση του να μαζεύεις ελίτσες, εσύ θα τις πας στο ελαιοτριβείο, όχι εσύ θα τις πας… κι άμα πιάσει δάκο? Κι άμα… κι άμα…

Το «λάδι» αυτό είναι ευρέως διαδεδομένο στον πλανήτη, αλλά στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν εισάγεται, ακόμα. Ο λόγος είναι γιατί η Ένωση έχει τεράστια παραγωγή ελαιόλαδου (φυσικού, εεε?). Εδώ και μια δεκαετία περίπου γίνεται αγώνας από τους ηγέτες των Ευρωπαϊκών κρατών, ώστε να μειωθεί η παραγωγή λαδιού. Πιέσεις, βεβαίως βεβαίως ασκούν και οι ΗΠΑ για ευνόητους λόγους. Επί του παρόντος, απαγορεύεται η εισαγωγή του υβριδίου, μέχρι πότε όμως…

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ο μεγαλύτερος όγκος παραγωγής ελαιόλαδου εξάγεται από (δώστε βάση) Ελλάδα, Ισπανία και Ιταλία. Ο λόγος που η Ευρωπαϊκή Ένωση επιμένει στη μείωση παραγωγής του, είναι γιατί οι ποσότητες που παράγουν αυτές οι χώρες είναι τόσο μεγάλες που υπερκαλύπτουν της ανάγκες των Κρατών – μελών και η εξαγωγή έχει μειωθεί λόγω του Αμερικάνικου ελαιόλαδου, που τιμάται στην καλύτερη των περιπτώσεων στο ¼ της τιμής του Ευρωπαϊκού….

Άσχετο, διάβαζα ένα άρθρο σχετικά με τις πυροκαταστροφές και οι μεγαλύτερες καταστροφές (μόνο φέτος) έγιναν σε Ισπανία, Ελλάδα και Νότια Ιταλία… (!!!)

ΟΧΙ δεν υπονοώ κάτι… το μυαλό σας πάει αλλού… εγώ απλά τα στοιχεία αναφέρω.

Και μη μου πει κανείς το κλισέ «ο Θεός να βάλει το χέρι του»… γιατί εκτός από το ότι ΔΕΝ το βάζει, κι εκεί που το έβαλε…. Τες Πα… αυτά επί του παρόντος και θα επανέλθω άλλη στιγμή!

ΑΣΧΕΤΟ (1): Σ/Κ ήμουν Σαλόνικα. Απλά ΥΠΕΡΟΧΑ, αλλά η πόλη… χάααααλια. Μετρό θέλατε… να δω (αν τελικά αντέξουν τα νεύρα σας μέχρι να ολοκληρωθεί) τι θα το κάνετε… Που με το λεωφοριάκι οι αποστάσεις ήταν μηδενικές και τώρα για να πας από τον ΟΛΘ στον Πύργο με τα πόδια πρέπει να περάσεις από χίλια δυο εμπόδια, να γλιτώσεις από τις τρύπες που έχουν ανοίξει και να ξεφύγεις από εκατοντάδες μενόμενα αυτοκίνητα που σε κυνηγούν να σε πατήσουν…

ΑΣΧΕΤΟ (2): Αν ο ΟΦΗ έπαιζε έτσι με τον ακατανόμαστο… τι θα είχε γίνει την επόμενη…?

ΑΣΧΕΤΟ (3): Θέλω να στείλω γράμμα στον Άι Βασίλη, το έχω έτοιμο αλλά οι εξελίξεις με προλαβαίνουν. Προσεχώς λοιπόν… θα τα χώσω και στη μασκότ της Coca Cola…. Και επιπλέον… δεν γουστάρω να αναρτώ 5 θέματα στην ίδια μέρα. Με εκνευρίζει όταν κοιτάζοντας τα blogs, βλέπεις 20 αναρτήσεις οι 5 από αυτές ενός μέλους… (κάνω σαν το κυανόλευκο ξωτικό ονόματι Γκρινιάρης…?).

BAT CITY NIGHTS

2007-09-13T01:51:00.000+03:00

(Σκέψεις, διαλογισμοί και διάλογοι εν μέσω αλκοόλ και καπνου.. κλασσικά)...

Πριν λίγο καιρό κλήθηκα να περάσω από μια δοκιμασία. Έπρεπε να ψάξω μέσα μου (χαίρε βάθος αμέτρητον), να ανακαλύψω πράγματα που είχαν τρυπώσει στο μυαλό μου, αλλά είχαν θολή εικόνα και ακαθόριστη.

Σε μια εσωτερική αναζήτηση, ανακάλυψα πως δεν έσφαλα. Άξιζε τον κόπο κι ακόμα περισσότερα!

Έτσι πήρα τη μεγάλη απόφαση. Θα πηδήξω το εμπόδιο και θα φτάσω απέναντι. Τουλάχιστον, αν δεν υπάρχει τίποτα από πίσω, θα το έχω ανακαλύψει, θα έχω διώξει τις αμφιβολίες.

Και ξεκίνησα προετοιμασία...

Εντατική προπόνηση, σωστή "διατροφή" και ξανά προπόνηση.

Λίγο καιρό αργότερα, βρισκόμουν στο ταρτάν και ετοιμαζόμουν για το μεγάλο άλμα.

Γεμάτος αυτοπεποίθηση. Δυνατός ψυχικά και σωματικά. ΕΠΡΕΠΕ να δω αν υπάρχει κάτι πίσω από το εμπόδιο ή είναι το κενό. Όποια κι αν ήταν η απάντηση, εγώ θα είμουν νικητής, αφού θα ΗΞΕΡΑ.

Έρχεται η σειρά μου. Βαθειά ανάσα, ένα τελευταίο βλέμμα προς το εμπόδιο, δυο γουλιές ουίσκι (άσχετο) και ξεκινάω...

Τρέχω και από μπροστά μου περνούν σκέψεις, φόβοι και προσδοκίες. Κλείνω τα αυτιά, διώχνω το άγχος και επιταχύνω. Καθώς πλησιάζω μέτρο το μέτρο το εμπόδιο φανερώνει το πραγματικό του ύψος. Όσο τρέχω και πλησιάζω, τόσο ψηλώνει μπροστά μου απειλιτικό. Υπάρχει κενό από κάτω, άλλα ΟΧΙ. Δεν είναι αυτός ο στόχος μου. Δεν περνάω από κάτω. Θα πηδήξω, θα φτάσω στον ουρανό, θα τσακιστώ, αλλά θα πηδήξω κι όπου φτάσω. Είμαι τρία βήματα πριν και η καρδιά μου χτυπά σαν τρελή. Το μυαλό μου παίζει το δικό του παιχνίδι, μια η ενθάρυνση "ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕΣ", μια η απογοήτευση "ΤΣΑΚΙΣΤΗΚΕΣ".

Πατάω το αριστερό πόδι με δύναμη και σηκώνω ψηλά το κεφάλι, στην κορυφή του εμπόδιου. Φέρνω το δεξί μπροστά ακουμπώντας το έδαφος τόσο όσο να προωθηθώ στο τελικό βήμα. Ιδρώτας με λούζει, αλλά πλέον είναι αργά για να το μετανοιώσω. Με αποφασιστικότητα, συνθλίβω σχεδόν, το έδαφος κάτω από το αριστερό πόδι και πετάω...

Το έχω... το έχω αγόρι μου, σήκω πιο ψηλά...

Η τέρψη γεμίζει δάκρυα τα μάτια μου και η καρδιά μου σπάει από χτύπους θριάμβου. ΤΟ ΕΧΩ... Εϊμαι ακριβώς από πάνω του και κατευθύνομαι στον αέρα να το ξεπεράσω. Και τότε..... Ο κλονισμός. Το εμπόδιο δεν ήταν τίποτα. Ακριβώς από πισω υψώνεται ένας τεράστιος τοίχος. Τα μάτια μου πετάγονται... το μυαλό μου για μια στιγμή παύει να σκεφτεται κι η καρδιά μου είναι σταματημένη. Εϊμαι πίσω από το εμπόδιο, μπρος μου ο τοίχος και κάτω το κενό...

Θα τον περάσω!!! Ή θα χαθώ στο κενό ή θα τον σπάσω. (μπορεί να είναι χάρτινος ή μπορεί κι από γρανίτη).... Ότι και να είναι είμαι νικητής. Προσπάθησα, πάλεψα και ή νικάω ή χάνω. ΘΑ ΠΕΡΑΣΩ όσο κι αν είναι το χάσμα που μας χωρίζει. Ότι κι αν βρίσκεται πίσω από τον τοίχο είναι το έπαθλό μου και το θέλω. Θα γεφυρώσω τις διαφορές κι ας μην περάσει ποτέ κανείς από κει....

Είμαι στο κενό... πίσω το εμπόδιο που έχω νικήσει. Μπροστά ο τοίχος και κάτω το κενό... Θα περάσω από μέσα, δεν ξαναγυρνάω στο κενό. Θα πάω στον υπέροχο κόσμο που κρύβεται από πίσω, όσο μεγάλη κι αν είναι η διαφορά που με χωρίζει.... όποιο κόστος κι αν έχει το πέρασμά μου αυτό.

ΑΣΧΕΤΟ: Απέχω από σήμερα και μέχρι να φανεί φως στον ορίζοντα. Να μαζευτούν οι ρίποι από τις τυμπανοκρουσίες των πολιτικών, οι αμέτρητοι τόνοι χαρτιού που βρώμισαν το χώρο που ζω και να έχω κάτι νέο να πω....

Η ίδια ιστορία ξανά και ξανά...

2007-09-13T01:42:00.000+03:00

Συνήθως γράφω γιατί άκουσα κάτι, ένιωσα ή μου διηγήθηκαν. Το πρακάτω "γεννήθηκε" αφού είχα ακούσει την ίδια σχεδόν ιστορία, με μικροπαραλλαγές σε τοποθεσίες και ονόματα...

Αφιερωμένο σε εκείνους...

Σαν κάθε νύχτα

Περασμένα μεσάνυχτα,
μοναχός σου βαδίζεις.
Με τα μάτια μισάνοιχτα,
ένα τσιγάρο καπνίζεις.

Άδειος ο δρόμος
δεν ακούς αυτοκίνητα.
Και βαραίνει ο ώμος
στα χαμένα σου βήματα.

Άργησες πάλι...
ξημέρωσε.
Στου πιοτού σου τη ζάλη
παγωμένο το αίμα σου...
νέρωσε.

Η βροχή που σου μίλησε,
σου θυμίζει εκείνη.
Ένα δάκρυ σου κύλισε,
τα σημάδια του αφήνει.

Καλά της στέφανα...

2007-09-09T20:29:00.000+03:00

Όπως είχα προαναγγείλει αύριο παντρεύεται η γυναίκα μου (η πρώην, μην έχουμε παρεξηγήσεις).

Αν τώρα περνάει από το μυαλό κάποιου ότι θα ασχοληθώ με τα του γάμου… πλανάτε πλάνη οικτρά. Ναι, δεν συμφωνώ με αυτό το γάμο. Ναι, θα προτιμούσα να έχουν έρθει τα πράγματα αλλιώς. Ναι, νομίζω πως της αξίζει κάτι καλύτερο από αυτό που πάει να κάνει. Ναι, της το είπα τόσο εγώ όσο κι οι φίλες της. Όμως, Όχι, δεν με πειράζει πια. Η ζωή είναι δική της.

Απλώς, έχω το ελλάτωμα να θυμάμαι…

Τη γνώρισα μικρό κοριτσάκι. Είχε μια παιδική αφέλεια, που με έκανε να γελάω. Με μάγεψε το χαμόγελό της και ξεχώρισα αμέσως το καθαρό της βλέμμα. Θα ήταν αχαριστία να πω πως δεν μου έδωσε τίποτα. Θα ήταν μικροπρέπεια να ισχυριστώ πως είναι όσα με ανάγκασαν στο τέλος να την εγκαταλείψω. Απλά δεν ήταν για μένα. Όχι γιατί είμαι ανώτερος ή καλύτερος… αλλά γιατί απλά είχαμε διαφορετικές κατευθύνσεις που δεν συνέκλιναν, αλλά όσο πέρναγε ο καιρός μας απομάκρυναν.

Δεν μου λείπει πια. Το έχω ξεκαθαρίσει και μέσα μου κα με εκείνη, ότι δεν υπάρχει επιστροφή.

Αυτό που με πονάει (και φταίω εγώ γι’ αυτό), είναι τόσα χρόνια που χάθηκαν για να συνειδητοποιήσω ότι το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω… Μάταια μίλαγα, μάταια προσπαθούσα, άδικα στεναχωριόμουν .

Όπως έχω ξαναπεί, σημασία δεν έχει πόσο ξέρεις τον άλλον. Δεν λέει κάτι αν ξόδεψες σε αισθήματα ή όχι.

Σημασία έχει ότι επένδυσες, έστω και νοερά, κάποια από τα όνειρά σου, μερικά από τα σχέδιά σου. Κι εγώ σε αυτό τον γάμο είχα επενδύσει ότι είχα και δεν είχα….

Είναι πολύ σκληρό να βλέπεις όλα σου τα υπάρχοντα (ψυχικά κυρίως), να κουρελιάζονται, να βγαίνουν στον πλειστηριασμό και να ισοπεδώνονται σαν χάρτινοι πύργοι…. Απαιτεί πολύ κόπο να ξανασταθείς στα πόδια σου. Να βρεις το κουράγιο να χτίσεις νέα όνειρα, σε νέες εμπειρίες.

Έτσι ήταν όμως αυτή. Αυτό το χαρακτήρα είχε, κι αυτά τα όνειρα έκανε (που ίσως κι εγώ με τη σειρά μου της τα ισοπέδωσα). Και το ήξερα από την αρχή. Αλλά… νέος εγώ, μικρή εκείνη… έλεγα θα χαράξουμε ένα κοινό δρόμο. Ούτε του ενός, ούτε του άλλου, αλλά όχι και τόσο διαφορετικό. Με κοινά στοιχεία, και αμοιβαίες παραχωρήσεις…

Αφού λοιπόν απέτυχα στο σκοπό μου… πως μπορώ να την κατηγορήσω. Αφού κι εγώ με τον τρόπο μου την απογοήτευσα, πώς να ρίξω το φταίξιμο σε εκείνη…?

Για μένα ήταν η χειρότερη, με έκανε πολλές φορές να αναρωτιέμαι για το τι θέλω μαζί της, ο τρόπος της πολλές φορές με έθιγε… οκ. Αυτή είναι όμως. Έτσι, είναι ο χαρακτήρας της. Για κάποιον άλλον είναι η ιδανική (ελπίζω). Άλλοι μας ανέχονται κι άλλοι όχι. Κι όπως λέει και το τραγούδι, σ’ όποιον αρέσουμε…. γιατί να μην ισχύει και για εκείνη…?

Αυτό που δεν της συγχωρώ, είναι ότι έπαιξε και μετά το χωρισμό μαζί μου, αλλά κι αυτό ακόμα εγώ της το επέτρεψα. Μπορούσα να μην ενδώσω ή να θυμάμαι πως είναι το παιχνίδι της…

Ας είναι καλά, λοιπόν, και μακάρι να περνάει όσο καλύτερα δεν πέρασε μαζί μου. Μακάρι να βρει όσα της στέρησα. Κι εγώ θα βρω τον δικό μου δρόμο και θα βαδίσω πιο στέρεα… αυτή τη φορά.

Θλίβομαι μόνο… για τα δέκα χρόνια, που έφυγαν… δέκα χρόνια που στέρησα από τον εαυτό μου για ένα μάταιο σκοπό… Μια ζωή που δεν κατάφερα να ζήσω και τώρα μαζεύω τα κομμάτια της. Δέκα χρόνια που όσο κι αν ξεγελάω τον εαυτό μου, δεν γυρνούν πίσω……

Εγώ VS εμένα

2007-09-04T22:32:00.000+03:00

Ακολουθεί κείμενο χωρίς νόημα για πολλούς. Με πλάγια γράμματα ο εαυτός μου. Με πλάγιο τρόπο, οι σημερινές μάχες μου.

Σήμερα δεν θα γκρινιάξω (γιατί, άρρωστος είσαι?). Από αύριο μπαίνω και επίσημα σε χειμερινούς ρυθμούς και δεν έχω καμιάααα απολύτως όρεξη να χαλάσω την Κυριακή μου (ναι, στο χέρι σου είναι). Θα αράξω στην καναπεδιά με το καμάρι μου και θα απολαύσουμε τον Θρύλο στη Λεωφόρο. Θα βρίζουμε, θα φωνάζουμε, θα πανηγυρίζουμε και θα καταναλώσουμε κουτάκια μπύρες και πορτοκαλάδες! (το νου σου μη μεθύσεις και βλέπεις ανάποδα το σκορ….).

Το μεσημέρι, αρπάχτηκα (πρωτότυπον) με τους δικούς μου. Κατέβηκα να φάμε μαζί για να δουν και τον εγγονό λίγο (τι το θες, αφού ξέρεις). Τέλος πάντων, πέρασε αυτό. Είπαμε, ΔΕΝ ΘΑ ΧΑΛΑΣΕΙ Τ Ι Π Ο Τ Α τη σημερινή μου διάθεση (να σε δω αν βάλει κάνα γκολ ο κουτσοβάζελος). Για να σοβαρευτούμε λίγο (χααχαχαχαχαχα, ΕΔΩ γελάνε), η τελευταία μου επιθυμία δεν πρέπει να γίνει σεβαστή??? (άστο αυτό παιδάκι μου, δεν είπαμε ΣΗΜΕΡΑ δεν γκρινιάζουμε?). ΕΕΕεεεε, μη το ένα μη το άλλο δεν πας να γ@#$%... τσολιά δεν είχαμε, τσολιά αποκτήσαμε (όχι τσολιά, νταλγκά). Δε λέω τίποτα. Όταν ηρεμήσει ο Άλλος Πάνος, θα επανέλθω (μωρέ αν μέχρι το βράδυ δεν σου βάλω θέμα, να μην ξανά ενοχλήσω ποτέ τη συνείδησή σου). Αμήν και πότε!!!

H μπαλάντα που ακολουθεί είναι ΤΟ κομμάτι. Όταν την ακούω κάνω σχέδια και φτιάχνω ατμόσφαιρα για ΕΚΕΙΝΗ τη στιγμή (σιγά ρε μεγάλε. Άλλοι λένε “μισό να φέρω τα DUREX”, εσύ θα πεις “μισό να βάλω το κομμάτι που μ’ αρέσει και να ανάψω τα κεριά και μπλα μπλα μπλα”). Ε, άι στο γεροδ%^$^#, σταματάω να μιλάω γιατί θα το κάνω το έγκλημα σήμερα (σιγά τα αίματα στυγερέ δολοφόνε). Η σιωπή μου προς απάντηση σου ξινέ, βλάκα. Δεν έχεις ιδέα από διάλογο και ρομαντισμό…

ΑΣΧΕΤΟ (1):

Rainbow - Ariel

I search for her in the dead of night
A silhouette lit by candle light
In a whispered word she is gone
Familiar stranger without a name
In a darkened room they all look the same
Like the sand of time she slips away

so far away
In the mirror you can see her face
An angel dressed in the blackest lace
A sip of wine and the game can begin
Just an image lost in fantasy
Then you touch her and you can't break free
Till you see your fate written there in her eyes
Oh Ariel,
Lost in a distant dream, take me home
Ariel

ΑΣΧΕΤΟ (2): Πού είναι εκείνη. Να κάτσουμε παρέα, να μιλάμε ή να τραγουδάμε. Να κοιτάζω τα μάτια της που λαμπιρίζουν από τη φλόγα (ή φλόγα φώτιζε από τα μάτια της…?). Ας άκουγα τη φωνή της. Να της πω πόσο χάρηκα που τα είπαμε και … ίσως να της έλεγα και τι αισθάνομαι. Πόσο όμορφο θα ήταν να δίνομαι για κείνη, να κάνω ό,τι μπορώ για να διατηρεί το χαμόγελό της αναλλοίωτο…

Ανθρώπινα δικαιώματα?

2007-09-04T22:30:00.000+03:00

Οικουμενική Διακήρυξη για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Η Οικουμενική Διακήρυξη για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα είναι μια διακήρυξη που υιοθετήθηκε από τη Γενική Συνέλευση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (A/RES/217, 10 Δεκεμβρίου 1948), περιγράφοντας την άποψή τους για τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα. Το προσχέδιο γράφτηκε από τον Τζων Πήτερς Χάμφρεϋ από τον Καναδά, με τη βοήθεια της Ελέανορ Ρούσβελτ από τις ΗΠΑ, του Ρενέ Κασίν από τη Γαλλία, του Π. Σ. Τσάνγκ από την Κίνα και άλλων.

Παρ' όλο που δεν είναι νομικά δεσμευτικό έγγραφο, έγινε η βάση για δύο νομικές συνθήκες, το Διεθνές Σύμφωνο για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα και το Διεθνές Σύμφωνο για τα Οικονομικά, Κοινωνικά και Πολιτιστικά Δικαιώματα. Συνεχίζει να αναφέρεται από ακαδημαϊκούς, νομικούς και συνταγματικά δικαστήρια. Υπάρχει ασυμφωνία μεταξύ διεθνών δικηγόρων για το ποια σημεία της αντιπροσωπεύουν διεθνέςεθιμικό δίκαιο. Οι απόψεις κυμαίνονται μεταξύ μερικών άρθρων και ολόκληρης της διακήρυξης.

Καλά τα χαρτιά αλλά η πράξη? Προσυπογράφουν μεγάλα κεφάλια του μικρού μας πλανήτη. Αυτοί υποτίθεται ότι είναι και οι θεματοφύλακες.

Να θυμηθούμε λίγο (γιατί πολύ εύκολα ξεχνάμε):

Γκουαντανάμο. Αλήθεια, τι είδους ανθρώπινα δικαιώματα εφαρμόζονται?

Αφρική. Όλοι η Αφρική βρίσκεται κάτω από το ζυγό επίδοξων μεταρρυθμιστών και υπέρμαχων δυνάμεων του εκπολιτισμού. Την Αφρική τη ρώτησε κανείς αν θέλει μεταρρύθμιση ή αν γουστάρει τον "πολιτισμό" σας?

Ασία. Σφάξε με Αγά μου ν' αγιάσω ...

Ευρώπη. Η καμήλα δε βλέπει την καμπούρα της, αλλά του παιδιού της...

Παιδική πορνεία και εργασία. Τα παιδιά δεν είναι άνθρωποι...? Μετά εξελίσονται? (μια ματιά στη σελίδα της UNICEF αρκεί).

Ζωικό βασίλειο. Εδώ καθαιρείται κάθε έννοια δικαιώματος στο βωμό της "ανθρώπινης εξέλιξεις". Πειραματόζωα, ευθανασία για χάρη των διακοπών μας,
πεταμένα γατόσκυλα, στη μέση της Εθνικής οδού, και χίλιες ακόμα περιπτώσεις που ο χώρος αυτός δε φτάνει να τις απαριθμήσω.

Τέλος, ηθικός προβληματισμός... ο βιαστής έχει δικαιώματα στο δικαστήριο. Ο βιασμένος που θα τα βρει...?

Αυτά τα λίγα περί "ανθρωπίνων δικαιωμάτων", γιατί κάποιοι τα θυμούνται ΜΟΝΟ την παγκόσμια ημέρα. Κάτι σαν τυπική διαδικάσια ας πούμε. "Κάτσε να πάρω και τον Αλέξανδρο να του πω χρόνια πολλά. Έχω να τον δω από πέρσι στη γιορτή του...".

Στον γιο μου

2007-08-29T14:55:00.000+03:00

Ο Νικολάκης (ο γιος μου), γεννήθηκε 3 Μάη του 1997. Αυτό όμως που μένει χαραγμένο στη μνήμη μου είναι η στιγμή που έμαθα την ύπαρξή του. Ήταν Πέμπτη 29 Αυγούστου (σαν σήμερα δηλαδή) κι εγώ βρισκόμουν (που αλλού?) στη δουλειά. Χτύπησε το τηλέφωνο, ήταν η πρώην γυναίκα μου κι έκλαιγε. Αρχικά, ανησύχησα γιατί δεν καταλάβαινα τι έλεγε και προσπαθούσα να τη συνεφέρω. Λίγα δεύτερα αργότερα κατάλαβα πως ήταν δάκρυα χαράς. Με μεγάλη προσπάθεια να αρθρώσει τις λέξεις μου ανακοίνωσε "Παναγιωτάκι μου, θα γίνεις πατέρας" (αλλιώς ήθελα να το μάθω, αλλά ποτέ δεν ήταν ρομαντική, δεν φταίει εκείνη)... Αυτό ήταν, γύρισε το παξιμάδι, ξέφυγα. Τα δάκρυά της είχν γίνει κλάμα μου και η χαρά της η πιο ευτυχισμένη στιγμή μου ως τότε. Έτρεχα στους διαδρόμους του γραφείου και φιλούσα όποιον έβισκα μπροστά μου, λέγοντας του το χαρμόσυνο γεγονός. Το τι επακολούθησε λίγο πολύ είναι γνωστό. Πήρα άδεια εκείνη τη μέρα, την πήγα σε ένα ρεστοράν και υπό το φως των κεριών και των ματιών μου που έλαμπαν, τις εξέφραζα πόσο ευτυχισμένο με είχε κάνει.

Πέρασαν οι μήνες (δύσκολη εγκυμοσύνη ομολογουμένως) μέχρι που ήρθε το δεύτερο χτύπημα, το καιριο... Σάββατο πρωί 3 Μάη και φεύγουμε με το αυτοκίνητο για το μαιευτήριο. (εγώ μπροστά και πίσω τα σόγια...).

Δεν πολυθημάμαι τι μεσολάβησε, αλλά δεν θα ξεχάσω τι ένοιωσα όταν η νοσοκόμα μου έφερε ένα κατάλευκο κουταβάκι και το κράτησα αγκαλιά. Είχε ορθάνοιχτα ματάκια και με κοιτούσε με ένα βλέμμαααα...!!! Το ίδιο βράδυ, καθισμένος στον καναπέ της υποδοχής (αφού δεν έλεγα να τους αφήσω μονάχους) Έγραψα το παρακάτω... Αφιερωμένο στο γιοκαρίνι μου αλλά και στη γυναίκα που όσο με πλήγωσε τόση χαρά μου έδωσε... (συγχωρήστε με αν μετά από τόσο καιρό, συγκινούμε όταν το σκέφτομαι και αφήστε το δάκρυ μου να κυλά, δεν με αυλακώνει, καίει μόνο λιγάκι...).

Ξεπρόβαλες μια μέρα Μαΐου

αχτίδα φωτός του Ηλίου.

Τα μάτια σου είδα και φτάνει,

Θεό στους θεούς να με κάνει.

Ξεχωρίζεις σαν πλοίου κατάρτι,

σαν τραγούδι παλιό από μπάντα.

Μελωδία από νότες γεμάτη,

σαν γλυκιά μουσική, σαν μπαλάντα.

Από συγκίνηση η καρδιά μου ραγίζει,

να σε σφίξω αγκαλιά λαχταράω.

Η χαρά μου την τρέλα αγγίζει,

και νομίζω στ’ αστέρια πετάω.

Από τώρα μετράω φεγγάρια,

που θα έρθουν να πάρουν κι εσένα.

Στις ζωής θα σε ρίξουν αρένα,

να σκοτώνει μονάχος λιοντάρια.

Πόσο θέλω μεγάλος να γίνεις,

τα χτυπήματα του κόσμου ν’ αντέχεις.

Μα μικρούλης πως θέλω να μείνεις,

να μη χάσεις τη γλύκα που έχεις.

(Οι στίχοι είναι κατωχυρωμένοι σε συμβολαιογράφο)

Γιατί μπαμπά?

2007-08-25T10:23:00.000+03:00

Νίκος: Γιατί ρε μπαμπά να διαβάζω? Δε φτάνει όλο το χειμώνα το σχολείο, πρέπει και στις διακοπές? Διάβασα τον πεταλουδόσαυρο, δεν φτάνει?

Πάνος: Όχι Νίκο μου, ποτέ δεν φτάνει. Πρέπει να διαβάζουμε όσο μπορούμε, για να αποκτήσουμε πνεύμα. Να μην είμαστε πίθηκοι...

Νίκος: χαχαχα (γελάει, δεν το κατάλαβε?)...

Πάνος: Νίκο ξέρεις πόσο χρειάστηκε εκείνος ο πίθηκος για να γίνει άνθρωπος?

Νίκος: Πολλά εκατομμύρια χρόνια. Σιγά μη γίναμε από τον Αδάμ και την Εύα.

Πάνος: Σωστά! Εσύ όμως έχεις μόλις 7-8 χρόνια για να εξελιχθείς και μάλιστα σε έναν κόσμο ζούγκλα...

Νίκος: χαχαχα (ξαναγελάει, αλλά αυτή τη φορά το κατάλαβε)... Μπαμπά, τι ζώο θα ήθελες να είσαι αν δεν είσουν άνθρωπος? Εγώ θα ήθελα να είμαι λιοντάρι.

Πάνος: Γιατί ρε Νικολάκη λιοντάρι?

Νίκος: Να είμουν βασιλιάς των ζώων, και κανένα να μη με πειράζει...

Πάνος: Κι ο "άνθρωπος"? Αυτό το ζώο, Νικο, θα σε έριχνε να τρως Χριστιανούς όχι για επιβίωση, αλλά προς τέρψιν του... Θα σε έχωνε σε ένα τσίρκο, για να χειροκροτούν τα ακροβατικά σου τα κακομαθημένα του τέκνα.

Νίκος: (σκέφτεται, προβληματισμένος ήδη) Ε, τότε αετός. Τους αετούς δεν τους πάνε στο τσίρκο, ε μπαμπά? (δνε είναι σίγουρος ακόμα αν έχει καταλάβει που το πάω)

Πάνος: Όχι δεν τους πάνε στο τσίρκο. Αλλά τους πυροβολούν γιατί τους ζηλεύουν ή τους κόβουν τα φτερά για να μην μπορούν να πετούν...

Νίκος: (συνοφρυώνεται, με κοιτά με απορία) Ε, πες μου εσύ. Τι ζώο θα ήθελες να είσαι?

Πάνος: Πίθηκος Νικολάκη, πίθηκος.

Νίκος: χαχαχαχαχα (γελά και με κοιτά διερευνητικά) Πίθηκος...? Γιατί, επειδή σου αρέσουν οι μπανάνες? Κι άμα σε πήγαιναν στο τσίρκο?

Πάνος: Όχι Νίκο. Όχι γιατί μου αρέσουν οι μπανάνες. Και το τσίρκο τους δεν με φοβίζει...

Νίκος: Τότε... γιατί μέσα σε τόσα ζώα, εσυ ήθελες να είσαι πίθηκος?

Πάνος: Για να μπορώ καποια μέρα, να γίνω άνθρωπος Νικολάκη. Να μπορέσω να γίνω Άνθρωπος.

Ξύπνησε η φύση...

2007-08-21T14:28:00.000+03:00

Από μικρός μου άρεσε να παίζω με τα μωρά.

Αργότερα κι όσο περνούσαν τα χρόνια, η επιθυμία μου να κυλιέμαι στο πάτωμα, να κάνω το αλογάκι και να περπατώ χέρι-χέρι με μικρά παιδιά, συζητώντας και ακούγοντας τις απορίες και τις ανησυχίες τους, με γέμιζε χαρά και μια ανεξήγητη γαλήνη.

Έτσι ανακάλυψα τι ήθελα από τη ζωή μου. Μια οικογένεια, τη δική μου οικογένεια. Να μοιραστώ, να μάθω και να μεγαλώσω με τα παιδιά ΜΟΥ, τη σύζυγό μου και τα προβλήματά τους. Ήθελα ένα αγοράκι, ένα κοριτσάκι και μια γυναίκα που θα έδινα τη ζωή μου για χάρη της και θα εκτιμούσε τη θυσία που πρόθυμα θα έκανα για εκείνη.

Τελικά, επέλεξα λάθος γυναίκα. Μου χάρισε ένα αγοράκι, αλλά τίποτε παραπάνω. (όχι ότι είναι λίγο, είναι ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ που έχω στη ζωή μου).

Γιατί τα λέω τώρα όλα αυτά…;

Τελευταία, έχω παρατηρήσει πως όταν πιάνω μωρό στην αγκαλιά μου, νοιώθω μια περίεργη επιθυμία να το σφίξω και να το κλείσω καλά στα δυο μου χέρια, για να μη μου το πάρουν. Βλέπω όνειρα (σαν το χθεσινό), όπου είτε είμαι στο μαιευτήριο και περιμένω με λαχτάρα να βγει η νοσοκόμα με το μωράκι ΜΟΥ, είτε ότι είμαι στο σπίτι και του δίνω το γάλα, του παίζω με τα δάχτυλα κ.λπ.

Κοιτάζω το γιο μου που είναι πια αντράκι 10 ετών και θυμάμαι τότε…

Ήταν ακόμη λεχουδάκι όταν κούρνιαζε στα χέρια μου ή κοιλούσε στο κρεβάτι μέχρι να βρει το κεφάλι μου. Ακουμπούσε το χεράκι του στο πρόσωπό μου, έγερνε το κεφαλάκι του στον ώμο μου και έτσι κοιμόταν έως το πρωί.

Με κοιτούσε μέσα στα μάτια (απίστευτο βλέμμα) πότε περιμένοντας βοήθεια, γουρλωμένο και σαστισμένο ζητώντας κάπου να πιαστεί και πότε με δέος, περιμένοντας να με ακούσει τι έχω να του πω. (αυτό το βλέμμα το έχει ακόμα, όταν συζητάμε για πράγματα, με κοιτάζει στα χείλη σαν να κρέμεται από αυτά όλη του η ζωή).

Άργησα, αλλά τελικά συνειδητοποίησα τι μου συμβαίνει. Η φύση ξύπνησε και πάλι μέσα μου. Μου ζητά να γίνω πατέρας για δεύτερη φορά και να βιώσω από την αρχή το μεγαλείο του να μετατρέπεις έναν έμβιο οργανισμό σε άνθρωπο…

Το πρόβλημα είναι πως χρειάζεται η μητέρα για να ολοκληρωθεί το σκηνικό. Εκεί υπάρχει σοβαρό πρόβλημα…. Έχω επιλέξει να είμαι μόνος, όχι από επιλογή καθαρά (τη φοβάμαι τη μοναξιά, τρέμω στην ιδέα της και με ισοπεδώνει όταν κάνει την εμφάνισή της), αλλά γιατί νοιώθω μια απογοήτευση για τους δεσμούς που έχω κάνει ως τώρα. Έτσι, περιμένω Εκείνη. Που είναι τόσο κοντά αλλά και τόσο μακρυά μου. Που χτυπά δυνατά η καρδιά μου όταν την αντικρίζω αλλά δεν μπορώ (ακόμα ελπίζω) να την έχω δική μου. Να την εμπιστευτώ, να της δώσω όλη μου την αγάπη… αρκεί να κοιτώ το βλέμμα της και να μαγεύομαι με ένα της υποσχετικό χαμόγελο.

Ξύπνησε η φύση… όμως ο λήθαργος δεν λέει να τερματίσει… Λιγοστεύουν τα περιθώρια… όμως πόρτες ακόμα δεν έχουν ανοίξει προς κάποιον ορίζοντα…

Μού 'λεγαν χρόνια πολλά...

2007-08-15T19:42:00.000+03:00

Κατ' αρχάς να διευκρινίσω πως δεν γιορτάζω, καθ' ότι δεν πιστεύω.

Αφορμή όμως για να γράψω μου έδωσε το γεγονός πως πήρα πολλές ευχές για την ονομαστική μου γιορτή. Ευχές που πηγάζουν από τα βάθη της ψυχής, ευχές που βγαίνουν από συνήθεια και ευχές που έτσι τους είπαν να λένε, έτσι λένε.

Και σιγά σιγά μπαίνω στο θέμα... Αυτοί οι υποκριτές (που κακώς για την Τέχνη έχουν βαφτιστεί έτσι), οι άλλοι οι δήθεν πρόσχαροι που τους μάθανε όταν κάποιος γιορτάζει να του λένε "χρόνια πολλά" κι αυτό απλά κάνουν... δεν ξέρουν πως φαίνεται το ψεύτικο?

Τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής. Όταν σε κοιτά κάποιος κατάματα, βλέπεις τι νοιώθει, τι αισθάνεται. Καταλαβαίνεις αν είναι καλά ή κάτι τον απασχολεί. Αντιλαμβάνεσαι αν σου λέει αλήθεια ή σε παραμυθιάζει.

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν το ξέρουν. Κι έτσι βασανίζονται και τις περισσότερες φορές γερνούν γρήγορα από το άγχος και την ανασφάλεια ακόμα και για το αν είναι αληθινό αυτό που ζουν...

Υπάρχουν άνθρωποι που δεν το αισθάνονται. Και είναι αυτοί που ενώ το ξέρουν, αρνούνται να το παραδεχτούν, είτε γιατί μάταια προσπαθούν να κρυφτούν φοβούμενοι γι' αυτό που οι άλλοι θα "διαβάσουν" στα μάτια τους, είτε γιατί αυτό που "βλέπουν" στα μάτια κάποιου αγαπημένου προσώπου δεν τους αρέσει και απλά... εθελοτυφλούν.

Υπάρχουν κι αυτοί που το νοιώθουν. Κι αυτούς, ΚΑΝΕΙΣ δεν μπορεί να τους γελάσει, αλλά κι αν αυτό συμβεί θά 'ναι πρόσκαιρο. Είναι αυτοί που χαίρονται ολόψυχα με έναν απλά λόγο, μια μικρή κουβέντα και σιχαίνονται εξίσου με κάτι απλό και καθημερινό, γιατί αντικρίζουν τη σαπίλα που κρύβεται πίσω από τα ροδάνθιστα μονοπάτια μιας σκοτεινής και ψεύτρας ψυχής που τους λέει απλά... ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ...

Ο πόνος που με βασανίζει κάθε φορά που ακούω ψεύτικες λέξεις, υποσχέσεις, ακόμα και απλές κουβέντες, είναι αυτός που με κάνει να ουρλιάζω υπόκωφα, σαν αγρίμι που το βρήκε η σφαίρα. Σαν σαπιοκάραβο που το τσάκισε ο αέρας και το κύμα και το παρασύρουν, χτυπώντας το από δω κι από ’κει μέχρι να το συνθλίψουν στα βράχια.

Τελικά, είναι καλό να "ακούς" τα μάτια του άλλου? Είναι καλύτερα να ξέρεις και να φυλάγεσαι, ενώ να δίνεσαι με όλο σου το Είναι σε κάθε τι ειλικρινές? Ή μήπως η άγνοια σε κάνει ευτυχισμένο? Σε οδηγεί σε λάθος επιλογές και εμπιστεύεσαι ανάξια άτομα, αλλά παράλληλα δεν έρχονται στιγμές που μισείς και τον ίδιο σου τον εαυτό, όταν μέσα από θολό καθρέφτη σου λέει ψέματα...? Μήπως είναι το καλύτερο φάρμακο ενάντια στην πρόωρη γήρανση, μιας και αφού δεν ξέρεις, μπορείς και να μην ασχολείσαι, άρα αποβάλεις τον πόνο που σου προκαλεί το ψέμα...?

Οι τρελοί, που δεν αντιλαμβάνονται, δεν γνωρίζουν, ζουν σε έναν κόσμο όπως αυτοί τον θέλουν... μήπως τελικά είναι οι "καλύτεροι του χωριού"...?

Φιλιά και συγνώμη αν ξεμπρόστιασα κάποιους θεατρίνους. Έτσι είμουν, έτσι είμαι κι έτσι θά 'μαι. Θα τα λέω έξω από τα δόντια, θα σας κοιτώ ΠΑΝΤΑ στα μάτια και θα σας φιλώ ή θα σας φτύνω ανάλογα με το τι η ψυχή σας μου λέει κι όχι το στόμα σας. ΑΥΤΟ θα κάνω κι ας πονάει και εσάς και εμένα....

(A) philoxenia

2007-08-13T13:11:00.000+03:00

Νά μαστε πάλι πίσωωωω...

Δεν θα μείνω στα κλισέ. Πέρασα καλά, ήλιος, θάλασσα, μπανάκια και ποτάκια στην ακρογυαλιά. Όσοι πάνε διακοπές, τα ίδια (περίπου) ζούνε. Αλοίμονο, σε αυτόν που πάει διακοπές και ΕΠΙΤΡΕΠΕΙ στο ο,τιδήποτε να του στερήσει έστω και μια στιγμή από τις ομορφιές της απόλυτης χαλάρωσης.

Αυτό που μου έκανε εντύπωση (για άλλη μια φορά) είναι ο τρόπος που αντιμετωπίζεται ο Ελληνας τουρίστας.

ΡΕ ΦΙΛΕ (αναφέρομαι στον τυπάκο που περιμένει το θέρος για να βγάλει τα προς το ζειν. Και όχι στα χωριουδάκια ή μικρά θέρετρα... εκεί ακόμα υπάρχει ανθρωπιά και εκτίμηση στο χέρι που σε ταϊζει). Εγώ δεν σου ακουμπάω τα ωραία μου λεφτουδάκια? Εγω, δεν κατανοώ το πρόβλημά σου και φεύγοντας αφήνω και το κάτι τίς το παραπάνω...? Ε, μείνε με τον αλητοτουρίστα, παρακάλα το γερμανόσογο να φάει μια ντομάτα παραπάνω και περίμενε τον Ιταλιάνο με τα Dolce & Cabanna, να αγοράσει το νερό των 20 λεπτών και να περιμένει ρέστα από 50ευρω...

ΑΥΤΟΙ σου αξίζουν, ΑΥΤΟΥΣ παρακαλάς και σε ΑΥΤΟΥΣ κανεις τεμενάδες. Εμένα ου δεν κάνω λογαριασμό κάτω από 12 ευρώ (κατά κεφαλή) άσε με. Τρέχα πισω από τον τουρίστα κι εγώ περιμένω 20 (!!!) λεπτά να δώσω παραγγελία. Αλλά ΠΡΟΣΕΧΕ... μη μου έρθεις το Χειμώνα και κλαίγεσαι για το χάλι σου... θα σε περιμένω να σου πω με όλη μου την ψυχή ΑΣ ΠΡΟΣΕΧΕΣ ΜΕΓΑΛΕ...

Θα επανέλθω στο θέμα άλλη φορά... γιατί τώρα είμαι από διακοπές, ζω σε νιρβάνα, ανακαλώντας στη μνήμη μου πόσο καλά πέρασα, οπότε δεν είναι σωστό να ρίχνω τον εαυτό μου στα βαθειά από την πρώτη κιόλας μέρα...

Απλά θα ήθελα να αναφερθώ και σε αυτούς που με "φιλοξένησαν" στο δεύτερο μισό της άδειάς μου (γιατί είπαμε, το πρώτο μέρος ήταν

Κ Α Τ Α Π Λ Η Κ Τ Ι Κ Ο απ'όλες τις απόψεις. Η νοοτροπία... ίδια κι απαράλαχτη. "Έλα κοροϊδάκι, έχουμε του κόσμου τα καλά". Και πάωωωω.... Ε, λοιπόν, περίμενα "20 λεπτά για την παραγγελία", κι αν δεν ήταν κάτι φιλαράκια που τυχαία τα συνάντησα, καθώς και οι τουρίστριες (που πάντα αφήνουν το στίγμα τους...) βράστα... Πλήρωνα πλήρωνα πλήρωνα... και υπηρεσίες... ΑΙΝΤΕ ΜΗΝ ΑΡΧΙΣΩ ΤΑ ΓΑΛΛΙΚΑ ΜΟΥ... Κι όταν ρώτησα τι παρέχει το κατάλυμα (camping) που πληρώνω... 5,20 ευρώ (!!!)... ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Έχει ζεστό νερό, καθαρές τουαλέτες και ωραία θάλασσα... (που πλήρωνες 6 ευρώ το σετ ομπρέλα ξαπλώστρες)... ΡΕ ΚΟΙΤΑ ΚΑΤΙ ΠΡΑΓΜΑΤΑ... αν δεν πλήρωνα αυτά τα λεφτά δηλαδή... ούτε να το σκέφτομαι που θα κοιμόμουν....

Αλλά έτσι μάθανε, έτσι φέρονται και έτσι πορεύονται, γιατί το ότι σε έχουν γραμμένο, ΕΣΕΝΑ ΕΛΛΗΝΑ ΤΟΥΡΙΣΤΑ... δεν είναι τυχαίο. Είναι κοινωνικό φαινόμενο και αφορά την παιδεία και την ανατροφή που σου δώσανε. "Κοίτα τον ξένο, ο Έλληνας εδώ θα ξανάρθει".

ΞΥΠΝΗΣΤΕΕΕΕΕΕ.... Τα σύνορα άνοιξαν. ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ, νά μαστε καλά, σε κάνα χωριουδάκι (που σε αντιμετωπίζουν σαν ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ ανθρωπο) και μετά... ΤΟΥΡΚΙΑ, ΙΤΑΛΙΑ, ΙΣΠΑΝΙΑ... εκεί που ΚΑΙ φθηνά είναι ΚΑΙ μετράει και το ευρώ σου...

ΕΣΕΙΣ... Έλληνες καμαρωτοί "επιχειρηματίες" καθείστε αναπαυτικά και κοιτάτε ΠΩΣ κλαίνε σε Κέρκυρα, Χαλκιδική... ΚΙ ΑΥΤΟΙ έτσι κάνανε και μετά (όταν έφυγε ο τουρίστας για την πατρίδα του) κόλησε το στομάχι στην πλάτη. Τώρα πρακαλάνε τον Έλληνα, είδαν την αξία του, κατάλαβαν το συμφέρον τους... μάλλον. ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΙΣΤΕΙΤΕ από αυτούς και σας υπόσχομαι πως ΕΣΕΙΣ θα ΚΕΡΔΙΣΕΤΕ...

Οοουυυφ, σας κούρασα? Τα είπα και ξαλάφρωσα. Δεν έκλεισε το θέμα ομως... ΘΑ ΕΠΑΝΕΛΘΩ!!!

ΑΣΧΕΤΟ: Οι τουρίστες (Ιρλανδοί, Αγγλοι κλπ...) ρίχνουν τίποτα στο ποτό τους...?

Σάρκα και ύλη ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΙΣ

2007-08-02T21:26:00.000+03:00

ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΙΣ

Γύρισα από τις διακοπές. Ξεκούραστος, ναι. Όχι όμως ξένοιαστος. Πέρασα καλά, πολύ καλά. Νοιώθω όμως πιο κενός από όσο όταν έφυγα.

Ανοιξα πανιά με μια ελπίδα. Σαν γυρίσω να μπορώ να ξαναρχίσω. Με νέα δεδομένα, με ανοιχτά φτερά και με περίσια χαρά. Όμως για άλλη μια φορά ήταν ψευδαισθήσεις.

Το τοπίο πιο χλωμό. Καμένη γη που πάνω της κάνουν πάρτι γύπες, τρωκτικά και αδηφάγα στόματα που καταπίνουν ζωές στο βωμό του κέρδους.

Φίλοι που άφησα με την ευχή να τους βρω ευτυχισμένους, τους αντίκρυσα και πάγωσα στην κενότητα που δεν κάνουν ΤΙΠΟΤΑ για να γεμίσουν.

ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΙΣ

Πίστεψα πως ΑΥΤΗ τη φορά κάποιος θα κοιτάξει μέσα στη θάλασσα. Στον κόσμο που κρύβεται κάτω από το κύμα και είναι γεμάτος ζωή. Ομως, πάλι, κοιτούσαν το όμορφο ηλιοβασίλεμα. Θαύμαζαν την Πανσέληνο που έλουζε τη μαβιά θάλασσα και νοιώθαν έκσταση.

Ωραία εικόνα. Γαλήνια και μαγική. Απόκοσμη μα και τόσο οικεία. Ωραία εικόνα, αλλά άψυχη. ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΙΣ. Κανείς δεν μπήκε στον κόπο να δει τον κόσμο κάτω από αυτό το πέπλο. Τον κόσμο που ζούσε έντονα τη στιγμή και ήταν η ΨΥΧΗ της εικόνας, που έβλεπαν.

Κι αφού είδαν, χόρτασαν, φωτογράφησαν, τι? ΤΙΠΟΤΑ... το κενό. Κοιμήθηκαν ήσυχοι και "ευτυχισμένοι" που "έζησαν" άλλη μια Πανσέληνο.

ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΙΣ

Μεταχειρίζονται το κορμί σου, σαν αντικείμενο πόθου. Νομίζεις πως έτσι θα γεμίσεις το ΔΙΚΟ σου κενό. Όταν όμως τα φώτα σβήσουν, είσαι πιο άδειος, πιο δυστυχής και ΣΙΓΟΥΡΑ πιο μόνος από ποτέ. Γυρνάς το κεφάλι προς το τραπέζι και αναρωτιέσαι... Πλήρωσε φεύγοντας...? ΑΗΔΕΙΑ. Για αυτούς που καταχράστηκαν το κορμί σου. Για τον εαυτό σου που τους επέτρεψες να το κάνουν.

Αξίζει όμως μια προσπάθεια. ΠΡΕΠΕΙ να πληγωθείς για να νοιώσεις την ευτυχία. Πρέπει να ταπεινωθείς για να φτάσεις στο Ιερό...

ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΙΣ

Την αγάπη... Ο σκοπός του ανθρώπινου είδους. Η αιτία που γεννιέται, ζει και πεθαίνει.

Ο λόγος για τον οποίο υπάρχει σε αυτόν τον πλανήτη. Η αγάπη. Που δεν κρύβεται σε σεξιστικές ιδεολογίες. Που δεν ανασταίνεται από απρόσωπα κρεβάτια και συνουσίες...

Που για να τη νοιώσεις ΠΡΕΠΕΙ να κοιτάξεις κάτω από την λαμπιρίζουσα επιφάνεια μιας φεγγαρόλουστης ακρογιαλιάς...

Κατω από το ΣΩΜΑ, πίσω από την ΥΛΗ, βαθειά στην ΨΥΧΗ του έτερου...

ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΙΣ .......