Παρασκευή, 28 Μαρτίου 2008

Στα σκαλοπάτια μου



Κατεβαίνω τη σκάλα….

Κάποτε ήμουν στο πρώτο της σκαλί και κοιτούσα ψηλά, θυμάμαι. Έλεγα πως θα φτάσω στο τέλος, εκεί ψηλά, πέρα από τα γκρίζα σύννεφα.

Τώρα κατεβαίνω (και δεν πρόλαβα να πιάσω κορυφή). Ο αέρας ήδη, αρχίζει να ζεσταίνει και η υγρασία της υπόγειας διάβασης, τρυπά τα κόκκαλά μου…

Κάτι σαν μαχαιριά. Τη δική σου μαχαιριά, αλλά αυτή είναι πιο γλυκειά. Κουράστηκα να ανεβαίνω μόνος και τώρα αφήνομαι σε ελεύθερη πτώση.

Ψάχνω το κουράγιο να ξαναπάρω το δρόμο για την κορυφή, αλλά φοβάμαι μόνος….

Πιάσε μου το χέρι, άσε με να μαγευτώ (άλλη μια φορά) από το πέρασμά σου και δώσε μου την ευκαιρία να προσπαθήσω να μας βγάλω από το σκοτάδι, από το υπόγειο… Γιατί δεν με αφήνεις, έστω, να προσπαθήσω… τι θα χάσεις?

Κυριακή, 23 Μαρτίου 2008

Είμαι εδώ...

Είμαι εδώ...

Μπαίνω και βγαίνω, σκέφτομαι και υπάρχω.

Αλλά δεν μπορώ να γράψω. Πάει πολύς καιρός τώρα...

Θέλω λίγο από το γλυκό. Το γλυκό που δεν γεύτηκα. Το γλυκό του κουταλιού, που στέκει στο ντουλάπι της κουζίνας. Που έρχεται στον ύπνο μου και μου δίνει από τη γεύση του.

Θέλω εσένα... Που πέρασες σαν καλοκαιρινή αύρα και έσταξες στο μυαλό μου άρωμα ανεξίτηλο... Δεν θα καταλάβεις ΠΟΤΕ, αλλά... μου λείπεις τόσο πολύ....